« ( * ( وَما يَعْزُبُ عَنْ رَبِّكَ مِنْ مِثْقالِ ذَرَّةٍ فِي الأَرْضِ وَلا فِي السَّماءِ وَلا أَصْغَرَ مِنْ ذلِكَ وَلا أَكْبَرَ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ ) * ) .
« يعزب » از ماده « عزوب » در اصل به معنى دورى و جدايى از خانه و خانواده براى يافتن مرتع از جهت گوسفندان و چهار پايان است و سپس به معنى غيبت و پنهانى بطور مطلق استعمال شده است .
« ذره » به معنى جسم بسيار كوچك است و به همين جهت به مورچههاى ريز نيز ذره گفته مىشود ( براى توضيح بيشتر به جلد سوم صفحه 389 مراجعه فرمائيد ) .
« كتاب مبين » اشاره به علم وسيع پروردگار است كه گاهى از آن تعبير به « لوح محفوظ » مىشود ( در اين باره در جلد پنجم صفحه 271 نيز سخن گفتهايم ) .
در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد :
[ قانونگذارى مخصوص خدا است ]
1 - آيات فوق در ضمن عبارات كوتاهى اين حقيقت را ثابت مىكند كه حق قانونگذارى مخصوص خدا است و هر كس بى اذن و اجازه و فرمان او اقدام به چنين كارى كند مرتكب تهمت و افتراء بر خدا شده است ، زيرا همه روزيها و مواهب عالم از ناحيه او نازل گرديده ، و در حقيقت مالك اصلى همه آنها خدا است ، بنا بر اين او است كه حق دارد بعضى را « مجاز » و بعضى را « غير مجاز » اعلام كند ، هر چند دستورهاى او در اين زمينه در مسير منافع و تكامل بندگان است و او كمترين نيازى به اين كار ندارد ، ولى به هر حال صاحب اختيار و قانونگذار او است .
مگر اينكه اجازه اين كار را در حدودى كه صلاح مىداند به كسى مانند پيامبر ص واگذار كند .
چنان كه از روايات متعددى نيز استفاده مىشود كه پيامبر اسلام ص بعضى از امور را واجب يا حرام كرده است كه در زبان روايات به عنوان « فرض النبى »