تفسير : بهشتيان و دوزخيان
در آغاز اين سوره همانگونه كه اشاره شد ، قرآن نخست يك بحث اجمالى پيرامون مساله مبدء و معاد نموده ، سپس به شرح آن پرداخته است ، در آيات قبل شرحى پيرامون مساله معاد بود ، و در آيات مورد بحث شرحى پيرامون معاد ، و سرنوشت مردم در جهان ديگر ، ديده مىشود .
نخست مىفرمايد : « كسانى كه اميد لقاى ما را ندارند و به رستاخيز معتقد نيستند و به همين دليل تنها به زندگى دنيا خشنودند و به آن اطمينان مىكنند . . . »
( * ( إِنَّ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا وَرَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَاطْمَأَنُّوا بِها ) * ) .
« و همچنين آنها كه از آيات ما غافلند و در آنها انديشه نمىكنند ، تا قلبى بيدار و دلى مملو از احساس مسئوليت پيدا كنند . . . » ( * ( وَالَّذِينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ ) * ) .
« اين هر دو گروه جايگاهشان آتش است ، به خاطر اعمالى كه انجام مىدهند » ( * ( أُولئِكَ مَأْواهُمُ النَّارُ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ ) * ) .
در حقيقت نتيجه مستقيم عدم ايمان به معاد همان دلبستگى به اين زندگى محدود و مقامهاى مادى و اطمينان و اتكاء به آن است ، و نتيجه آن نيز آلودگى از نظر عمل و فعاليتهاى مختلف زندگى است و پايان آن چيزى جز آتش نخواهد بود .
همچنين غفلت از آيات الهى ، سرچشمه بيگانگى از خدا ، و بيگانگى از خدا سرچشمه عدم احساس مسئوليت ، و آلودگى به ظلم و فساد و گناه است ، و سرانجام