كه گروهى از ياران پيامبر ص براى تبليغ اسلام به ميان قبائل باديه نشين رفتند ، باديه نشينان مقدم آنها را گرامى داشتند ، و به آنها نيكى كردند ، ولى بعضى به آنها ايراد گرفتند كه چرا پيامبر ص را رها كرديد و به سراغ ما آمديد ، آنها از اين نظر ناراحت و افسرده شدند و به خدمت پيامبر ص بازگشتند آيه نازل شد و برنامه تبليغى آنها را تصويب كرد و از آنها رفع نگرانى شد .
شان نزول سومى نيز در تفسير « تبيان » براى آيه فوق نقل شده و آن اينكه باديه نشينان هنگامى كه مسلمان شدند براى فرا گرفتن احكام اسلام همگى به سوى مدينه حركت كردند ، و اين سبب بالا رفتن قيمت اجناس و ارزاق و مشكلات و گرفتاريهاى ديگرى براى مسلمانان مدينه شد ، آيه نازل گرديد و به آنها دستور داد ، لازم نيست همگى شهر و ديار خود را خالى كنند و براى فهم معارف اسلام به مدينه بيايند ، بلكه كافى است گروهى اين عمل را انجام دهند .
تفسير : جهاد با جهل و جهاد با دشمن
آيه فوق كه با آيات گذشته در زمينه جهاد پيوند دارد ، اشاره به واقعيتى مىكند كه براى مسلمانان جنبه حياتى دارد و آن اينكه : گر چه جهاد بسيار پر اهميت است و تخلف از آن ننگ و گناه ، ولى در مواردى كه ضرورتى ايجاب نمىكند كه همه مؤمنان در ميدان جهاد شركت كنند ، مخصوصا در مواقعى كه پيامبر ص شخصا در مدينه باقى مانده « نبايد همه به جهاد بروند بلكه لازم است هر جمعيتى از مسلمانان به دو گروه تقسيم شوند گروهى فريضه جهاد را انجام دهند ، و گروه ديگرى در مدينه بمانند و معارف و احكام اسلام را بياموزند »