[ سوره التوبة ‹ 9 › : آيه 122 ]
وَ ما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ ‹ 122 ›
ترجمه :
122 - شايسته نيست ، مؤمنان همگى ( به سوى ميدان جهاد ) كوچ كنند ، چرا از هر گروهى ، طايفه اى از آنان كوچ نمىكند ( و طايفه اى بماند ) تا در دين ( و معارف و احكام اسلام ) آگاهى پيدا كنند و به هنگام بازگشت به سوى قوم خود آنها را انذار نمايند تا ( از مخالفت فرمان پروردگار ) بترسند و خوددارى كنند .
شان نزول :
مرحوم طبرسى در مجمع البيان از ابن عباس چنين روايت كرده است كه هنگامى كه پيامبر ص به سوى ميدان جهاد حركت مىكرد ، همه مسلمانان به استثناى منافقان و معذوران در خدمتش حركت مىكردند ، اما پس از آنكه آياتى در مذمت منافقان نازل شد و مخصوصا متخلفان جنگ تبوك را به باد ملامت گرفت ، مؤمنان را بيش از پيش مصمم به شركت در ميدانهاى جهاد كرد ، حتى در جنگهايى كه پيغمبر ص شخصا شركت نمىكرد ( سريهها ) همگى به سوى ميدان مىرفتند و پيامبر ص را تنها مىگذاردند ، آيه فوق نازل شد و اعلام كرد كه در غير مورد ضرورت ، شايسته نيست همه مسلمانان به سوى ميدان جنگ بروند ( بلكه گروهى در مدينه بمانند ، و معارف و احكام اسلام را از پيامبر ص بياموزند ، و به دوستان مجاهدشان پس از بازگشت تعليم دهند ) .
همان مفسر بزرگ شان نزول ديگرى به اين مضمون نيز نقل كرده است