كه واجب الاطاعة باشد وجود نداشت ، و در عين حال آيه به طور مسلم شامل مؤمنان زمان او مىشود ، بنا بر اين مىفهميم منظور جمع در يك زمان نيست بلكه جمع در مجموعه زمانهاست .
[ سوره التوبة ‹ 9 › : آيات 120 تا 121 ]
ما كانَ لأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الأَعْرابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّه وَلا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِه ذلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلا نَصَبٌ وَلا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّه وَلا يَطَؤُنَ مَوْطِئاً يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلا يَنالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِه عَمَلٌ صالِحٌ إِنَّ اللَّه لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ‹ 120 › وَلا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلا كَبِيرَةً وَلا يَقْطَعُونَ وادِياً إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّه أَحْسَنَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ‹ 121 ›
ترجمه :
120 - سزاوار نيست كه اهل مدينه و باديه نشينانى كه اطراف آنها هستند از رسول خدا تخلف جويند ، و براى حفظ جان خويش از جان او چشم بپوشند ، اين به خاطر آن است كه هيچ تشنگى به آنها نمىرسد ، و نه خستگى ، و نه گرسنگى در راه خدا ، و هيچ گامى كه موجب خشم كافران شود برنمىدارند ، و ضربه اى از دشمن نمىخورند ، مگر اينكه به واسطه آن عمل صالحى براى آنها نوشته مىشود ، زيرا خداوند پاداش نيكوكاران را ضايع نمىكند .
121 - و هيچ مال كوچك يا بزرگى را ( در اين راه ) انفاق نمىكنند و هيچ سرزمينى را ( به سوى ميدان جهاد و يا در بازگشت ) نمىپيمايند ، مگر اينكه براى آنها نوشته مىشود تا خداوند آن را به عنوان بهترين اعمالشان پاداش دهد .