و هر كس هر چه دارد از ناحيه او دارد ، در مقام خريدارى همين مواهبى كه به بندگان بخشيده بر مىآيد و اعطايى خود را به بهايى صد چندان مىخرد .
عجيبتر اينكه جهادى كه باعث سر بلندى خود انسان و پيروزى و افتخار هر قوم و ملتى است ، و ثمراتش سرانجام به خود آنها باز مىگردد ، به عنوان پرداخت اين متاع شمرده است .
و با اينكه بايد در مقابل متاع و بها معادله اى باشد اين تعادل را ناديده گرفته و سعادت جاويدان را در برابر يك متاع ناپايدار كه به هر حال فانى شدنى است ( خواه در بستر بيمارى و خواه در ميدان جنگ ) قرار داده .
و ازين مهمتر ، با اينكه خدا از همه راستگويان راستگوتر است و نياز به هيچگونه سند و تضمينى ندارد ، مهمترين اسناد و تضمينها را براى بندگانش قائل شده است .
و در پايان اين معامله بزرگ به آنها تبريك مىگويد و بشارت مىدهد ، آيا لطف و محبت و مرحمت از اين بالاتر تصور مىشود ؟ ! و آيا معامله اى از اين پرسودتر وجود دارد ؟
لذا در حديثى از « جابر بن عبد اللَّه انصارى » مىخوانيم هنگامى كه آيه فوق نازل شد ، پيامبر ص در مسجد بود ، حضرت آيه را با صداى بلند تلاوت كرد و مردم تكبير گفتند ، مردى از انصار پيش آمد از روى تعجب از پيامبر ص پرسيد : راستى اين آيه بود كه نازل شد ؟ پيامبر ص فرمود آرى .
مرد انصارى گفت « بيع ربيح لا نقيل و لا نستقيل » : « چه معامله پر سودى ؟ نه اين معامله را باز مىگردانيم و نه اگر بازگشتى از ما بخواهند مىپذيريم » ! ( 1 )
هامش
( 1 ) در المنثور ( طبق نقل تفسير الميزان ) .