از اينجا ضمنا اين نكته روشن مىشود كه منظور از مؤمنان در اين آيه - همانگونه كه در روايات فراوانى نيز آمده است - تمام افراد با ايمان نيست ، بلكه گروه خاصى از آنها است كه به فرمان خدا از اسرار غيب آگاهند يعنى جانشينان راستين پيامبر ص .
نكته مهمى كه در اينجا بايد به آن توجه داشت اين است كه ، همانگونه كه سابقا اشاره كرديم مساله عرض اعمال اثر تربيتى فوق العاده اى در معتقدان به آن دارد ، زيرا هنگامى كه من بدانم علاوه بر خداوند كه همه جا با من است پيامبر ص و پيشوايان محبوب من همه روز يا همه هفته از هر عملى كه انجام مىدهم ، در هر نقطه و هر مكان اعم از خوب و بد همه آگاه مىشوند ، بدون شك بيشتر رعايت مىكنم و مراقب اعمال خود خواهم بود .
درست مثل اينكه كاركنان مؤسسه اى بدانند همه روز يا همه هفته گزارش تمام جزئيات اعمال آنها به مقامات بالاتر داده مىشود و آنها از همه آنها با خبر مىگردند .
آيا رؤيت در اينجا به معنى ديدن است
2 - معروف در ميان گروهى از مفسران اين است كه رؤيت در جمله * ( فَسَيَرَى اللَّه عَمَلَكُمْ ) * . . . به معنى معرفت است ، نه به معنى علم ، چرا كه يك مفعول بيشتر نگرفته و مىدانيم كه اگر رؤيت به معنى علم باشد دو مفعول مىگيرد .
ولى مانعى ندارد كه رؤيت را به همان معنى اصليش كه مشاهده محسوسات باشد بگيريم نه به معنى « علم » و نه به معنى « معرفت » ، اين موضوع در مورد خداوند كه همه جا حاضر و ناظر است و به همه محسوسات احاطه دارد جاى بحث نيست ، و اما در مورد پيامبر ص و امامان نيز مانعى ندارد كه آنها خود اعمال را به هنگام عرضه شدن ببينند ، زيرا مىدانيم اعمال انسان فانى نمىشود بلكه تا