پيامبر ص فرمود : هنوز دستورى در اين باره بر من نازل نشده است ، چيزى نگذشت كه آيه بعد نازل شد و دستور داد كه پيامبر ص قسمتى از اموال آنها را برگيرد ، و مطابق بعضى از روايات يك سوم از اموال آنها را پذيرفت .
در پاره اى ديگر از روايات ميخوانيم كه آيه فوق در باره « ابو لبابه » و راجع به داستان « بنى قريظه » است بنى قريظه كه گروهى از يهود بودند با او مشورت كردند كه آيا تسليم حكم پيامبر ص بشوند يا نه او گفت اگر تسليم شويد همه شما را سر مىبرند ! سپس از اين گفته خود پشيمان شد و توبه كرد و خود را بستون مسجد بست و بعد آيه فوق نازل شد و خداوند توبه او را پذيرفت ( 1 ) .
تفسير : توبه كاران
پس از اشاره به وضع منافقان داخل و خارج مدينه در آيه قبل در اينجا اشاره به وضع گروهى از مسلمانان گناهكار كه اقدام به توبه و جبران اعمال سوء خود كردند مىكند و ميفرمايد : « گروه ديگرى از آنها به گناهان خود اعتراف كردند » ( * ( وَآخَرُونَ اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ ) * ) .
« و اعمال صالح و ناصالح را بهم آميختند » ( * ( خَلَطُوا عَمَلًا صالِحاً وَآخَرَ سَيِّئاً ) * ) .
سپس اضافه مىكند « اميد مىرود كه خداوند توبه آنها را بپذيرد » و رحمت خويش را به آنان بازگرداند ( * ( عَسَى اللَّه أَنْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ ) * ) .
« زيرا خداوند آمرزنده و مهربان است » و داراى رحمتى وسيع و گسترده ( * ( إِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَحِيمٌ ) * ) .
هامش
( 1 ) مجمع البيان ذيل آيه فوق و تفاسير ديگر .