آيه فوق نه تنها منطق فوق را محكوم مىسازد بلكه مفهوم وسيعى دارد كه علاوه بر آنچه گفته شد مفاهيم و تفسيرهاى ديگرى را كه در زمينه گناه « ظاهر » و « باطن » شده است در بر مىگيرد ، از جمله اينكه منظور از گناهان ظاهر گناهانى است كه با اعضاى بدن انجام مىگردد و گناه باطن آن است كه با قلب و نيت و تصميم صورت گيرد .
سپس به عنوان يادآورى و تهديد گناهكاران به سرنوشت شومى كه در انتظار دارند چنين مىگويد : « آنها كه تحصيل گناه كنند به زودى نتيجه اعمال خود را خواهند ديد » ( * ( إِنَّ الَّذِينَ يَكْسِبُونَ الإِثْمَ سَيُجْزَوْنَ بِما كانُوا يَقْتَرِفُونَ ) * ) .
تعبير به « كسب گناه » ( * ( يَكْسِبُونَ الإِثْمَ ) * ) تعبير جالبى است كه نشان مىدهد افراد انسان در اين جهان همچون سرمايه دارانى هستند كه به يك بازار بزرگ گام مىنهند ، سرمايه آنها هوش و عقل و عمر و جوانى و نيروهاى گوناگون خدا داد است ، بيچاره آنها كه بجاى تحصيل سعادت و « كسب » افتخار و شخصيت و تقوى و قرب به خدا تحصيل گناه كنند .
تعبير به « * ( سَيُجْزَوْنَ ) * » ( به زودى جزاى خود را خواهند ديد ) ممكن است اشاره به اين باشد كه قيامت هر چند در نظر بعضى دور است ولى در حقيقت بسيار نزديك مىباشد ، و اين جهان به سرعت سپرى مىشود و رستاخيز فرا مىرسد .
و يا اشاره به اين باشد كه غالب افراد در همين زندگى دنيا نيز قسمتى از نتائج اعمال زشت خود را به صورت واكنشهاى فردى و اجتماعى خواهند ديد .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 421
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٢١