آنها بر اثر يك عامل خارجى نيست كه بتوان آن را به نوعى دفع كرد بلكه از درون ذات و صفات و اعمال خود آنها سرچشمه مىگيرد ، آنها اسير كارهاى زشت خويشند ، به همين دليل رهايى براى آنها ممكن نيست ، زيرا جدايى از اعمال و آثار اعمال همچون جدايى از خويشتن است .
اما بايد توجه داشت كه اين شدت و سختى و عدم وجود راه بازگشت و شفاعت مخصوص كسانى است كه اصرار بر كفر داشتهاند و به آن ادامه مىدادند همانطور كه از جمله « * ( بِما كانُوا يَكْفُرُونَ ) * » استفاده مىشود ( زيرا فعل مضارع براى بيان استمرار چيزى است ) .
[ سوره الأنعام ‹ 6 › : آيات 71 تا 72 ]
قُلْ أَ نَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّه ما لا يَنْفَعُنا وَلا يَضُرُّنا وَنُرَدُّ عَلى أَعْقابِنا بَعْدَ إِذْ هَدانَا اللَّه كَالَّذِي اسْتَهْوَتْه الشَّياطِينُ فِي الأَرْضِ حَيْرانَ لَه أَصْحابٌ يَدْعُونَه إِلَى الْهُدَى ائْتِنا قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّه هُوَ الْهُدى وَأُمِرْنا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعالَمِينَ ‹ 71 › وَأَنْ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَاتَّقُوه وَهُوَ الَّذِي إِلَيْه تُحْشَرُونَ ‹ 72 ›
ترجمه :
71 - بگو آيا چيزى غير از خدا بخوانيم كه نه سودى به حال ما دارد نه زيانى و ( به اين ترتيب ) بازگشت به عقب كنيم بعد از آنكه خداوند ما را هدايت كرده ، همانند كسى كه بر اثر وسوسههاى شياطين راه را گم كرده و سرگردان مانده ، در حالى كه يارانى هم دارد كه او را به هدايت دعوت مىكنند كه به سوى ما بيا ، بگو تنها هدايت خداوند هدايت است و ما دستور داريم كه تسليم پروردگار عالميان باشيم .
72 - و اينكه نماز را بر پا داريد و از او بپرهيزيد و او است كه به سوى او محشور خواهيد شد .