« و در آن روز جز خدا نه حامى و ياورى دارد و نه شفاعت كننده اى » ( * ( لَيْسَ لَها مِنْ دُونِ اللَّه وَلِيٌّ وَلا شَفِيعٌ ) * ) .
كار آنها در آن روز به قدرى سخت و دردناك است و چنان در زنجير اعمال خود گرفتارند كه « هر گونه غرامت و جريمه آن را ( فرضا داشته باشند و ) بپردازند كه خود را از مجازات نجات دهند از آنها پذيرفته نخواهد شد » ( * ( وَإِنْ تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لا يُؤْخَذْ مِنْها ) * ) ( 1 ) .
چرا كه « آنها گرفتار اعمال خويش شدهاند » نه راه جبران در آن روز باز است و نه زمان ، زمان توبه است به همين دليل راه نجاتى براى آنها تصور نمىشود ( * ( أُولئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُوا بِما كَسَبُوا ) * ) .
سپس به گوشه اى از مجازاتهاى دردناك آنها اشاره كرده ، مىگويد : « نوشابه اى دارند از آب داغ و سوزان به همراه عذاب دردناك در برابر پشتپازدنشان به حق و حقيقت » ( * ( لَهُمْ شَرابٌ مِنْ حَمِيمٍ وَعَذابٌ أَلِيمٌ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ ) * ) .
آنها از درون به وسيله آب سوزان مىسوزند و از برون بوسيله آتش ! نكته اى كه بايد به آن توجه داشت اين است كه جمله * ( أُولئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُوا بِما كَسَبُوا ) * ( آنها گرفتار اعمال خويش هستند ) در حقيقت به منزله دليل و علت عدم قبول غرامت و عدم وجود ولى و شفيع براى آنها است ، يعنى مجازات
هامش
( 1 ) عدل در اينجا به معنى معادل و چيزى است كه به عنوان جبران كار خلاف داده مىشود تا طرف آزاد گردد ، در حقيقت معنى آن شبيه « غرامت و جريمه و فديه » است .