إِلَيَّ » : « من همواره پيرو وحى الهى هستم » سازگار نيست ، چگونه مىتوان باور كرد پيامبر ص بدون انتظار وحى تسليم چنين پيشنهادى شده باشد .
به علاوه جمله و « و لا تطرد » كه در آغاز آيه مورد بحث مىخوانيم نشان مىدهد كه آنها پيشنهاد طرد مطلق آن دسته از ياران پيامبر ص را داشتهاند نه پيشنهاد تناوب ، زيرا تناوب با طرد فرق بسيار دارد و اين نشان مىدهد كه شان نزول همان است كه در آغاز آورديم .
مبارزه با فكر طبقاتى
در اين آيه به يكى ديگر از بهانه جوئيهاى مشركان اشاره شده و آن اينكه آنها انتظار داشتند پيامبر امتيازاتى براى ثروتمندان به نسبت طبقه فقير قائل شود ، و معتقد بودند كه نشستن آنها در كنار ياران فقير پيامبر ص براى آنها عيب و نقص بزرگى است ، بىخبر از اينكه اسلام آمده تا به اين گونه امتيازات پوچ و بى اساس پايان دهد ، لذا آنها روى اين پيشنهاد اصرار داشتند كه پيامبر ص اين دسته را از خود براند ، اما قرآن صريحا و با ذكر دلائل زنده پيشنهاد آنها را نفى مىكند نخست مىگويد : « كسانى را كه صبح و شام پروردگار خود را مىخوانند و جز ذات پاك او نظرى ندارند ، هرگز از خود دور مكن » ( * ( وَلا تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَه ) * ) ( 1 ) قابل توجه اينكه در اينجا بدون اينكه نام يا عنوان اين اشخاص را ذكر
هامش
( 1 ) وجه در لغت به معنى صورت است و گاهى به معنى ذات به كار مىرود ، و منظور از آن در آيه فوق معنى دوم است شرح بيشتر درباره اين موضوع را در جلد دوم تفسير نمونه صفحه 263 مطالعه فرمائيد .