شنوا و بينا ، يا يك انسان زنده ، در برابر حقائق از خود نشان دهد نمىدهند ، در قرآن مجيد اين گونه تعبيرات فراوان ديده مىشود ، و شيرينى و جاذبه خاصى دارد ، بلكه قرآن به حيات مادى و بيولوژيكى كه نشانه آن تنها « خور و خواب و نفس كشيدن » است چندان اهميت نمىدهد ، همواره روى حيات و زندگى معنوى و انسانى كه آميخته با تكليف و مسئوليت و احساس و درد و بيدارى و آگاهى است تكيه مىكند .
ذكر اين نكته نيز لازم است كه : نابينايى و ناشنوايى و مرگ معنوى از خودشان سرچشمه مىگيرد ، آنها هستند كه بر اثر ادامه گناه ، و اصرار و لجاجت در آن ، به اين مرحله مىرسند ، زيرا همانطور كه اگر انسانى مدتها چشم خود را ببندد تدريجا بينايى و ديد خود را از دست خواهد داد و شايد روزى به كلى نابينا شود ، اشخاصى كه چشم جان خود را در برابر حقائق ببندند تدريجا قدرت ديد معنوى خود را از دست خواهند داد ! .
[ سوره الأنعام ‹ 6 › : آيه 37 ]
وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ عَلَيْه آيَةٌ مِنْ رَبِّه قُلْ إِنَّ اللَّه قادِرٌ عَلى أَنْ يُنَزِّلَ آيَةً وَلكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ ‹ 37 ›
ترجمه :
37 - و گفتند چرا نشانه ( و معجزه اى ) از طرف پروردگارش بر او نازل نمىگردد ، بگو خداوند قادر است كه نشانه اى نازل كند ، ولى بيشتر آنها نمىدانند .
تفسير :
در اين آيه يكى از بهانه جوئيهاى مشركان مطرح شده است ، به طورى كه در بعضى از روايات آمده جمعى از رؤساى قريش هنگامى كه از معارضه و مقابله با قرآن عاجز ماندند به پيامبر ص گفتند اينها فايده ندارد اگر راست مىگويى معجزاتى همانند عصاى موسى ، و ناقه صالح ، براى ما بياور ، قرآن در اين باره