تمام قواعد ادبى آيه دوم را از آيه قبل بريده و آن را در باره « ابو طالب » پدر امير مؤمنان على ع دانستهاند ! آنها آيه را چنين معنى مىكنند « جمعى هستند ، از پيامبر اسلام دفاع مىكنند ولى در عين حال از او فاصله ميگيرند » ! ( * ( وَهُمْ يَنْهَوْنَ عَنْه وَيَنْأَوْنَ عَنْه ) * ) .
پاره ديگرى از آيات قرآن را كه در جاى خود به آن اشاره خواهد شد .
مانند آيه 114 توبه و 56 قصص نيز گواه بر مدعاى خود قرار ميدهند .
ولى تمام علماى شيعه و بعضى از بزرگان اهل تسنن مانند ابن ابى الحديد شارح نهج البلاغه و قسطلانى در ارشاد السارى و زينى دحلان در حاشيه سيره حلبى ابو طالب را از مؤمنان اسلام ميدانند ، در منابع اصيل اسلام نيز شواهد فراوانى براى اين موضوع مىيابيم كه با بررسى آنها در تعجب و حيرت عميق فرو ميرويم كه چرا « ابو طالب » از طرف جمعى اين چنين مورد بىمهرى و اتهام قرار گرفته است ؟ ! كسى كه با تمام وجود خود از پيامبر اسلام دفاع مىكرد ، و بارها خود و فرزند خويش را در مواقع خطر همچون سپر در برابر وجود پيامبر اسلام قرار داد چگونه ممكن است مورد چنين اتهامى واقع شود ؟ ! اين جا است كه محققان باريك بين چنين حدس زدهاند كه موج مخالفت بر ضد ابو طالب يك موج سياسى است كه از مخالفت « شجره خبيثه بنى اميه » با موقعيت على ع سرچشمه گرفته است .
زيرا : اين تنها ابو طالب نيست كه بخاطر نزديكيش با على ع اينچنين مورد تهاجم قرار گرفته ، بلكه مىبينيم هر كس در تاريخ اسلام به نحوى از انحاء ارتباط نزديك با امير مومنان على ع داشته از اين حملات ناجوانمردانه بر كنار نمانده است ، در حقيقت ابو طالب گناهى نداشت جز اينكه پدر على بن ابى طالب پيشواى بزرگ اسلام بود ! در اينجا فشرده اى از دلائل گوناگونى كه بروشنى ، گواهى بر ايمان ابو طالب
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 192
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٩٢