صحيح نيست زيرا لسان اين آيات كه در مقام امتنان بر گنهكاران مىباشد و با تاكيدات مختلف همراه است قابل تخصيص نيست ( به اصطلاح ابا از تخصيص دارد ) .
از اين گذشته اگر براستى كسى كه قتل عمدى از او سر زده به كلى از آمرزش خداوند مايوس گردد و براى هميشه ( حتى پس از توبه موكد و جبران عمل زشت خود با اعمال نيك فراوان ) در لعن و عذاب جاويدان بماند هيچگونه دليلى ندارد كه در باقيمانده عمر اطاعت فراوان خدا كند و دست از اعمال خلاف و حتى قتل نفسهاى مكرر بر دارد و اين با روح تعليمات انبياء كه براى تربيت بشر در هر مرحله آمدهاند چگونه سازگار است ؟ ! در تواريخ اسلام نيز مىبينيم كه پيغمبر اكرم ص از گنهكاران خطرناكى همچون « وحشى » قاتل حمزة بن عبد المطلب گذشت نمود و توبه او را پذيرفت و نمىتوان گفت كه قتل نفس در حال شرك و ايمان آن قدر تفاوت دارد كه در يك حال بخشوده شود و در حال ديگر به هيچوجه قابل بخشش نباشد .
اصولا همانطور كه گفتيم ما هيچ گناهى بالاتر از شرك نداريم و مىدانيم كه اين گناه نيز با توبه و پذيرش اسلام بخشوده مىشود چگونه مىتوان باور كرد گناه قتل حتى با توبه واقعى قابل بخشش نباشد .
ولى اشتباه نشود آنچه در بالا گفتيم به اين معنى نيست كه قتل عمد كار كوچك و كم اهميتى است يا به اين سادگى ميتوان از آن توبه كرد ، بلكه به عكس توبه واقعى از اين گناه كبيره بسيار مشكل است و نياز به جبران اين عمل دارد و جبران كردن آن كار آسانى نيست ( 1 ) بنا بر اين منظور ما فقط اين است كه
هامش
( 1 ) در روايات تعبيراتى درباره اهميت قتل افراد بىگناه و با ايمان وارد شده كه پشت را مىلرزاند ، در حديثى از پيغمبر اكرم ص نقل شده كه فرمود : لزوال الدنيا اهون على اللَّه من قتل امرء مسلم : « از بين رفتن جهان در پيشگاه خدا از كشتن يك فرد مسلمان كوچكتر است » و نيز مىفرمايد : لو ان رجلا قتل بالمشرق و آخر رضى بالمغرب لاشرك فى دمه : « اگر كسى در شرق جهان كشته شود و ديگرى در غرب به آن راضى باشد شريك خون او است » ( المنار ج 5 ص 361 )