[ سوره النساء ‹ 4 › : آيه 93 ]
وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُه جَهَنَّمُ خالِداً فِيها وَغَضِبَ اللَّه عَلَيْه وَلَعَنَه وَأَعَدَّ لَه عَذاباً عَظِيماً ‹ 93 ›
ترجمه :
93 - و هر كسى فرد با ايمانى را از روى عمد به قتل برساند مجازات او دوزخ است كه جاودانه در آن مىماند و خداوند بر او غضب مىكند و از رحمتش او را دور مىسازد و عذاب عظيمى براى او آماده ساخته است .
شان نزول
« مقيس بن صبابه كنانى » كه يكى از مسلمانان بود ، كشته برادر خود « هشام » را در محله « بنى النجار » پيدا كرد ، جريان را به عرض پيامبر ص رسانيد ، پيامبر ص او را به اتفاق « قيس بن هلال فهرى » نزد بزرگان « بنى النجار » فرستاد و دستور داد كه اگر قاتل « هشام » را مىشناسند ، او را تسليم برادرش « مقيس » نمايند و اگر نمىشناسند ، خونبها و ديه او را بپردازند آنان هم چون قاتل را نمىشناختند ، ديه را به صاحب خون پرداختند و او هم تحويل گرفت و به اتفاق « قيس بن هلال » به طرف مدينه حركت كردند در بين راه بقاياى افكار جاهليت « مقيس » را تحريك نمود و با خود گفت : قبول ديه موجب سرشكستگى و ذلت است ، لذا هم سفر خود را كه از قبيله « بنى النجار » بود به انتقام خون برادر كشت و به طرف مكه فرار نمود و از اسلام نيز كناره گيرى كرد .
پيامبر ص هم در مقابل اين خيانت خون او را مباح نمود ، و آيه فوق به همين مناسبت نازل شد كه مجازات قتل عمد در آن بيان شده است .