حارث بن يزيد روبرو شد ، و از فرصت استفاده كرده ، او را به قتل رسانيد ، به گمان اينكه دشمنى را از پاى در آورده است ، در حالى كه توجه نداشت كه « حارث » توبه كرده و مسلمان شده است و به سوى پيامبر ص مىرود جريان را به پيامبر ص عرض كردند آيه نازل شد و حكم قتلى را كه از روى اشتباه و خطا واقع شده بيان كرد .
تفسير :
احكام قتل خطا
چون در آيات گذشته به مسلمانان آزادى عمل براى در هم كوبيدن منافقان و دشمنان خطرناك داخلى داده شده ، براى اينكه مبادا كسانى از اين قانون سوء استفاده كنند و با افرادى كه دشمنى دارند به نام منافق بودن تصفيه حساب خصوصى نمايند ، و يا بر اثر بى مبالاتى خون بى گناهى را بريزند ، در اين آيه و آيه بعد احكام قتل خطا و قتل عمد بيان شده است ، تا در مسئله ريختن خون كه از نظر اسلام موضوع فوق العاده مهم و پر مسئوليتى است رعايت تمام جهات لازم را بكنند .
در آغاز اين آيه كه حكم قتل خطا در آن بيان شده مىفرمايد : « براى هيچ مؤمنى مجاز نيست كه فرد با ايمانى را جز از روى خطا بقتل برساند » .
( * ( وَما كانَ لِمُؤْمِنٍ أَنْ يَقْتُلَ مُؤْمِناً إِلَّا خَطَأً ) * ) اين تعبير در حقيقت اشاره به آن است كه اصولا هرگز مؤمن به خود اجازه نمىدهد كه دست خويش را به خون فرد بيگناهى بيالايد ، چه اينكه در حريم ايمان همه افراد مانند اعضاى يك پيكرند ، آيا هيچگاه ممكن است عضوى از بدن انسان ، عضو ديگر را جز از روى اشتباه از بين ببرد يا آزار دهد بنا بر اين آنها كه در صدد چنين كارى بر آيند ايمان درستى ندارند و از حقيقت ايمان