ياد مىكند ، در اينكه اين دو كتاب در اصل از طرف خدا نازل شده جاى هيچگونه شك و ترديد نيست ، ولى اين نيز مسلم است كه اين دو كتاب آسمانى بعد از زمان پيامبران دستخوش تحريف شدند ، حقايقى از آن كم شد و خرافاتى بر آن افزوده گرديد و آنها را از ارزش انداخت و يا كتب اصلى فراموش گرديد و كتابهاى ديگرى كه تنها بخشى از حقايق آنها را در برداشت جاى آنها نشست ( 1 ) .
بنا بر اين اطلاق نور به اين دو كتاب ، ناظر به تورات و انجيل اصلى است .
بار ديگر به عنوان تاكيد ، روى اين مطلب تكيه مىكند كه « نه تنها عيسى بن مريم ، تورات را تصديق ميكرد ، بلكه انجيل كتاب آسمانى او نيز گواه صدق تورات بود » .
( * ( مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْه مِنَ التَّوْراةِ ) * ) .
و در پايان ميفرمايد : « اين كتاب آسمانى مايه هدايت و اندرز پرهيزكاران بود » .
( * ( وَهُدىً وَمَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ ) * ) .
اين تعبير همانند تعبيرى است كه در آغاز سوره بقره در باره قرآن آمده است آنجا كه ميگويد : هُدىً لِلْمُتَّقِينَ : « قرآن وسيله هدايت پرهيزكاران است » نه تنها قرآن ، تمام كتابهاى آسمانى چنينند كه وسيله هدايت پرهيزكاران ميباشند ، منظور از پرهيزكاران كسانى هستند كه در جستجوى حقند ، و آماده پذيرش آن مىباشند و بديهى است ، آنها كه از سر لجاج و دشمنى دريچههاى قلب خود را به روى حق ميبندند ، از هيچ حقيقتى بهره نخواهند برد .
قابل توجه اينكه در آيه فوق در مورد انجيل نخست « * ( فِيه هُدىً ) * » گفته شده سپس « هدى » بطور مطلق آمده است ، اين تفاوت تعبير ممكن است بخاطر
هامش
( 1 ) در باره تحريف تورات و انجيل و اسناد تاريخى آن براى توضيح بيشتر به كتاب « الهدى الى دين المصطفى » و « انيس الاعلام » مراجعه شود .