است نه فتاواى فقهى و احكام فرعى ، همانطور كه ظاهر آيه علاوه بر شان نزول آن به اين حقيقت گواهى مىدهد .
و در حقيقت ، پيروى از غير طريق مؤمنان چيزى جز مخالفت با پيامبر ص نيست و هر دو بازگشت به يك مطلب مىكند .
لذا در حديثى از امام باقر ع ميخوانيم :
هنگامى كه امير مؤمنان على ع در كوفه بود ، جمعى خدمت او آمدند ، و تقاضا كردند كه براى آنها امام جماعتى انتخاب كند ( تا در ماه رمضان نمازهاى مستحبى معروف به تراويح را كه در زمان عمر به جماعت ميخواندند با او بخوانند ) امام از اين كار امتناع ورزيد و از چنين جماعتى نهى كرد ( زيرا جماعت در نافله مشروع نيست ) اين جمعيت با اينكه اين حكم قاطع را از امام و پيشواى خود شنيده بودند لجاجت بخرج داده و جار و جنجال بلند كردند كه بيائيد و در اين ماه رمضان ، اشك بريزيد ! ، جمعى از دوستان على ع به خدمتش رسيدند و عرض كردند : عده اى در برابر اين دستور شما تسليم نيستند ، فرمود : آنها را به حال خود وابگذاريد هر كس را ميخواهند انتخاب كنند تا اين جماعت ( نامشروع ) را بجا آورد و سپس آيه فوق را تلاوت فرمود ( 1 ) .
اين حديث نيز آنچه را كه در مورد تفسير آيه گفتيم تاييد مىكند .
هامش
( 1 ) نور الثقلين جلد اول صفحه 551 .