تفسير : دوستان بهشتى
در اين آيه يكى ديگر از افتخارات كسانى كه مطيع فرمان خدا و پيامبر ص باشند بيان شده ، و در حقيقت ، امتيازاتى را كه در آيات قبل گذشت ، تكميل مىكند و آن همنشينى با كسانى است كه خداوند ، نعمت خود را بر آنها تمام كرده است ، ( * ( وَمَنْ يُطِعِ اللَّه وَالرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّه عَلَيْهِمْ ) * . . . )
و همانطور كه در سوره حمد ، بيان شده است كسانى كه مشمول اين نعمتند ، همواره در جاده مستقيم گام برميدارند و كوچكترين انحراف و گمراهى ندارند .
سپس در توضيح اين جمله و بيان كسانى كه خداوند نعمت خويش را بر آنها اتمام كرده است اشاره به چهار طايفه مىكند كه در واقع اركان چهارگانه اين موضوع هستند :
1 - « انبياء » و فرستادگان مخصوص پروردگار كه نخستين گام را براى هدايت و رهبرى مردم و دعوت به صراط مستقيم برميدارند ( * ( مِنَ النَّبِيِّينَ ) * ) 2 - « راستگويان » ، كسانى كه هم در سخن راست مىگويند و هم با عمل و كردار صدق گفتار خود را اثبات مىكنند و نشان مىدهند كه مدعى ايمان نيستند بلكه براستى به فرمانهاى الهى ايمان دارند ( * ( وَالصِّدِّيقِينَ ) * ) .
از اين تعبير روشن مىشود كه بعد از مقام نبوت ، مقامى بالاتر از مقام صدق و راستى نيست ، نه تنها راستى در گفتار بلكه راستى در عمل و كردار كه شامل امانت و اخلاص نيز مىگردد ، زيرا « امانت » همان صداقت در عمل است همانطور كه « راستگويى » امانت در گفتار است ، و در مقابل آن ، هيچ صفت زشتى بعد از كفر بدتر از دروغ و نفاق و خيانت در سخن و عمل نيست ( بايد توجه داشت كه صديق صيغه مبالغه است و به معنى كسى است كه سر تا پا راستى و درستى است ) .
در بعضى از روايات « صديق » به على ع و امامان اهل بيت ع تفسير شده