نمايندگان عموم طبقات مسلمانان ) تفسير كند ، در حالى كه اين احتمال قابل قبول نيست ، زيرا همانطور كه گفتيم اولوا الامر بايد رهبر جامعه اسلامى باشد و حكومت اسلامى و حل و فصل مشكلات مسلمين به وسيله او انجام شود و ميدانيم حكومت دستجمعى عموم و حتى نمايندگان آنها به صورت اتفاق آراء عملا امكانپذير نيست ، زيرا در مسائل مختلف اجتماعى و سياسى و فرهنگى و اخلاقى و اقتصادى كه مسلمانان با آن روبرو هستند ، به دست آوردن اتفاق آراء همه امت يا نمايندگان آنها غالبا ممكن نيست ، و پيروى از اكثريت نيز پيروى از اولوا الامر محسوب نمىشود ، بنا بر اين لازمه سخن فخر رازى و كسانى كه از دانشمندان معاصر عقيده او را تعقيب كردهاند اين مىشود كه عملا اطاعت از اولوا الامر تعطيل گردد ، و يا به - صورت يك موضوع بسيار نادر و استثنايى درآيد .
از مجموع بيانات فوق نتيجه مىگيريم كه آيه شريفه تنها رهبرى پيشوايان معصوم كه جمعى از امت را تشكيل مىدهند اثبات مىكند . ( دقت كنيد )
پاسخ چند سؤال
در اينجا ايرادهايى به تفسير فوق شده كه از نظر رعايت بى طرفى در بحث بايد مطرح گردد :
1 - اگر منظور از اولوا الامر ، امامان معصوم باشند با كلمه « اولى » كه به معنى جمع است سازگار نيست ، زيرا امام معصوم در هر زمان يك نفر بيش نمىباشد .
پاسخ اين سؤال چنين است زيرا امام معصوم در هر زمان اگر چه يك نفر بيش نيست ولى در مجموع زمانها افراد متعددى را تشكيل مىدهند و مىدانيم آيه تنها وظيفه مردم يك زمان را تعيين نميكند .
2 - اولوا الامر مطابق اين معنى در زمان پيامبر ص وجود نداشته ، و در اين صورت چگونه فرمان به اطاعت از وى داده شده است ؟