* ( وَكانَ اللَّه بِهِمْ عَلِيماً ) * و در هر حال خداوند از نيات و اعمال آنها با خبر است و بر طبق آن به آنها جزا و كيفر مىدهد .
قابل توجه اينكه در آيه سابق كه سخن از انفاقهاى رياكارانه بود انفاق به - « اموال » نسبت داده شده ، و در اين آيه به « * ( مِمَّا رَزَقَهُمُ اللَّه ) * » نسبت مىدهد ، اين تفاوت تعبير ممكن است اشاره به سه نكته باشد :
نخست اينكه در انفاقهاى ريايى توجه به حلال و حرام بودن مال نمىشود ، در حالى كه در انفاقهاى الهى حلال بودن و مصداق « * ( مِمَّا رَزَقَهُمُ اللَّه ) * » بودن مورد توجه است .
ديگر اينكه در انفاقهاى ريايى افراد انفاق كننده چون مال را متعلق به خودشان مىدانند از كبرفروشى و منت گذاردن ابا ندارند ، در حالى كه در انفاقهاى الهى چون توجه به اين دارند كه اموال را خدا به آنها داده و اگر گوشه اى از آن را در راه او خرج مىكنند ، جاى منت نيست از هر گونه كبرفروشى و منت خود - دارى مىكنند .
از طرف ديگر انفاقهاى ريايى غالبا منحصر به مال است زيرا چنين اشخاص از سرمايههاى معنوى بىبهرهاند تا از آنها انفاق كنند ، اما انفاقهاى الهى دامنه وسيعى دارد و تمام مواهب مادى و معنوى اعم از مال و علم و موقعيت اجتماعى و مانند آن را در برمىگيرد .
[ سوره النساء ‹ 4 › : آيه 40 ]
إِنَّ اللَّه لا يَظْلِمُ مِثْقالَ ذَرَّةٍ وَإِنْ تَكُ حَسَنَةً يُضاعِفْها وَيُؤْتِ مِنْ لَدُنْه أَجْراً عَظِيماً ‹ 40 ›
ترجمه :
40 - خداوند ( حتى ) به اندازه سنگينى ذرهاى ستم نمىكند و اگر كار نيكى باشد آن را مضاعف مىنمايد ، و از نزد خود پاداش عظيمى ( در برابر آن ) مىدهد .