پيامبر ص مىگويد : « در محضرش اين آيه را خواندم ، پيامبر ص زشتى تكبر و نتائج سوء آن را برشمرد به حدى كه من گريه كردم ، فرمود : چرا گريه مىكنى ؟ گفتم : من دوست دارم لباسم ، جالب و زيبا باشد و مىترسم با همين عمل جزء متكبران باشم فرمود : نه تو اهل بهشتى و اينها علامت تكبر نيست ، تكبر آن است كه انسان در مقابل حق ، خاضع نباشد و خود را بالاتر از مردم بداند و آنها را تحقير كند ( و از اداى حقوق آنها سرباز زند ) » .
خلاصه اينكه از جمله اخير آيه برمىآيد كه سرچشمه اصلى شرك و پايمال كردن حقوق مردم غالبا خودخواهى و تكبر است و اداى حقوق فوق مخصوصا در مورد بردگان و يتيمان و مستمندان و مانند آنها نياز به روح تواضع و فروتنى دارد ( 1 ) .
هامش
( 1 ) - بايد توجه داشت كه « مختال » از ماده « خيال » به معنى كسى است كه با يك سلسله « تخيلات » خود را بزرگ مىپندارد ، و اگر مىبينيم به است « خيل » گفته مىشود نيز به - خاطر آن است كه هنگام راه رفتن شبيه متكبران گام برمىدارد ، و « فخور » از ماده « فخر » به معنى كسى است كه فخرفروشى مىكند ، بنا بر اين تفاوت ميان اين دو كلمه در اينجا است كه يكى اشاره به تخيلات كبرآلود ذهنى و ديگرى به اعمال تكبرآميز خارجى است .