تفسير : مسلمانان تصفيه مىشوند
قبل از حادثه احد موضوع « منافقان » ، در ميان مسلمانان ، زياد مطرح نبود به همين دليل آنها بيشتر ، « كفار » را دشمن خود ميدانستند ، اما بعد از شكست احد و تضعيف موقتى مسلمانان راستين و آماده شدن زمينه براى فعاليت منافقان ، فهميدند دشمنانى خطرناكتر دارند كه بايد كاملا مراقب آنها باشند و آنها منافقانند و اين يكى از مهمترين نتائج حادثه احد بود .
آيه فوق ، كه آخرين آيه اى است كه در اينجا از حادثه احد بحث مىكند اين حقيقت را به صورت يك قانون كلى بيان نموده و ميگويد : * ( ما كانَ اللَّه لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلى ما أَنْتُمْ عَلَيْه حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ ) * : « چنين چيزى ممكن نيست كه خداوند مؤمنان را به همان شكل كه شما هستيد بگذارد و آنها را تصفيه نكند و » طيب « ( و پاك ) را از » خبيث « ( و ناپاك ) متمايز نسازد - اين يك حكم عمومى و همگانى است و يك سنت جاودانى پروردگار محسوب مىشود كه هر كس ادعاى ايمان كند و در ميان صفوف مسلمين براى خود جايى باز كند به حال خود رها نميشود ، بلكه با آزمايشهاى پى در پى خداوند ، بالآخره اسرار درون او فاش ميگردد .
در اينجا ممكن بود سؤالى مطرح شود ( و طبق پاره اى از روايات چنين سؤالى در ميان مسلمانان نيز مطرح بود ) و آن اينكه خدا كه از اسرار درون همه كس آگاه است چه مانعى دارد كه مردم را از وضع آنها آگاه كند و از طريق علم غيب ، مؤمن از منافق شناخته شود .
قسمت دوم آيه * ( وَما كانَ اللَّه لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ ) * به اين سؤال پاسخ ميگويد كه : « هيچگاه خداوند اسرار پنهانى و علم غيب را در اختيار شما نخواهد