* ( الَّذِينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِيماناً وَقالُوا حَسْبُنَا اللَّه وَنِعْمَ الْوَكِيلُ ) * : « اينها همان كسانى بودند كه جمعى از مردم ( اشاره به كاروان عبد القيس و بروايتى اشاره به نعيم بن مسعود است كه آورنده اين خبر بودند ) به آنها گفتند : لشكر دشمن ، اجتماع كرده و آماده حملهاند ، از آنها بترسيد اما آنها نه تنها نترسيدند ، بلكه به عكس بر ايمان آنها افزوده شد و گفتند : خدا ما را كافى است و او بهترين حامى است » .
به دنبال اين استقامت و ايمان و پايمردى آشكار ، قرآن ، نتيجه عمل آنها را بيان كرده و ميگويد : * ( فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّه وَفَضْلٍ ) * : « آنها از اين ميدان ، با نعمت و فضل پروردگار برگشتند » چه نعمت و فضلى از اين بالاتر كه بدون وارد شدن ، در يك برخورد خطرناك با دشمن ، دشمن از آنها گريخت و سالم و بدون درد سر به مدينه مراجعت نمودند ( فرق ميان نعمت و فضل ممكن است از اين نظر باشد ، كه نعمت پاداشى است به اندازه استحقاق ، و فضل اضافه بر استحقاق است ) .
سپس بعنوان تاكيد مىفرمايد : * ( لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ : ) * « آنها در اين جريان ، كوچكترين ناراحتى نديدند » با اينكه * ( وَاتَّبَعُوا رِضْوانَ اللَّه ) * : « خشنودى خدا را بدست آوردند و از فرمان او متابعت كردند » * ( وَاللَّه ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ ) * : « و خداوند ، فضل و انعام بزرگى دارد كه در انتظار مؤمنان واقعى و مجاهدان راستين است » .
تاثير سريع تربيت الهى
مقايسه روحيه مسلمانان در ميدان جنگ « بدر » با روحيه آنها در حادثه « حمراء الاسد » كه شرح آن گذشت ، اعجاب انسان را برمىانگيزد كه چگونه يك جمعيت شكستخورده فاقد روحيه عالى و نفرات كافى با آن همه مجروحان در مدتى به اين كوتاهى كه شايد بيك شبانه روز كامل نمىرسيد ، چنين تغيير قيافه دادند و با عزمى راسخ و روحيه اى بسيار خوب ، آماده تعقيب دشمن شدند تا آنجا كه قرآن در باره آنها ميگويد : هنگامى كه خبر اجتماع دشمن براى حمله ، به آنها