غنائم پرداختند ، و آن حوادث دردناك پيش آمد .
قرآن در پاسخ آنها ميگويد : آيا شما چنين پنداشتيد كه پيغمبر ص بشما خيانت خواهد كرد در حالى كه هيچ پيغمبرى ممكن نيست ، خيانت كند .
* ( وَما كانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ ) * ( 1 ) .
خداوند در اين آيه ساحت مقدس پيامبران را بطور كلى از خيانت منزه داشته و ميگويد اساسا چنين چيزى شايسته مقام ثبوت نيست ، يعنى خيانت با نبوت سازگار نمىباشد ، اگر پيامبرى خائن باشد ديگر نميتوان در اداى رسالت الهى و تبليغ احكام به او اطمينان كرد .
ناگفته پيداست ، كه آيه هر گونه خيانت را ، اعم از خيانت در تقسيم غنائم و يا حفظ امانت مردم ، و يا در گرفتن وحى و رسانيدن آن به بندگان خدا ، از پيامبران نفى مىكند .
عجيب است از كسى كه پيامبر را امين وحى خدا مىداند ، چگونه احتمال مىدهد كه مثلا پيامبر ، خداى نكرده در غنايم جنگى حكم ناروايى دهد ، و او را از حق خود محروم سازد .
البته روشن است خيانت براى هيچكس مجاز نيست خواه پيامبر باشد يا غير پيامبر ولى از آنجا كه گفتگوى عذرتراشان جنگ « احد » در باره پيامبر ص بود آيه نيز نخست سخن از پيامبران مىگويد و سپس اضافه مىنمايد :
* ( وَمَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِما غَلَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ ) * : هر كس خيانت كند ، روز رستاخيز آنچه را در آن خيانت كرده ، بعنوان مدرك جنايت بر دوش خويش حمل مىكند و يا همراه خود به صحنه محشر مىآورد و به اين ترتيب ، در برابر همگان رسوا
هامش
( 1 ) - اين واژه از « غلل » بمعنى خيانت گرفته شده و « غلل » در اصل بمعنى نفوذ تدريجى و مخفيانه آب در ريشه درختان است ، و از آنجا كه خيانت به صورت مخفيانه و تدريجى صورت مىگيرد ، به آن « غلول » مىگويند ، و اگر به حرارت درونى ناشى از تشنگى ، « غليل » مىگويند ، نيز به همين جهت است .