انسان دست مىدهد و او را به گناهانى مىكشاند نتيجه زمينههاى نامناسب روحى است كه بر اثر گناهان پيشين در انسان فراهم شده و راه را براى گناهان ديگر هموار ساخته است و گرنه وسوسههاى شيطانى در دلهاى پاك كه آثار گناهان سابق در آن نيست اثرى در آن نمىگذارد و لذا مىفرمايد :
« آنهايى كه در ميدان احد فرار كردند شيطان آنان را به سبب پاره اى از اعمالشان به لغزش انداخت ، اما خدا آنها را بخشيد ، خداوند آمرزنده و حليم است » و به اين ترتيب به آنها مىآموزد كه براى كسب پيروزى در آينده بايد بكوشند نخست خود را تربيت كنند و دل را از گناه بشويند .
ممكن است منظور از گناهى كه سابقا مرتكب شدهاند همان گناه دنياپرستى و جمعآورى غنائم و مخالفت فرمان پيامبر در بحبوحه جنگ بوده باشد و يا گناهان ديگرى كه قبل از حادثه احد مرتكب شده بودند و نيروى ايمان را در آنها تضعيف كرده بود .
مفسر بزرگ مرحوم طبرسى در ذيل اين آيه از « ابو القاسم بلخى » نقل مىكند كه در روز احد همه مهاجرين و انصار جز 13 نفر ( كه با پيامبر 14 نفر مىشدند ) فرار كردند از اين 13 نفر 8 نفر از انصار و 5 نفر از مهاجرين بودند كه در شخص اين افراد اختلاف شده به جز على ع و طلحه كه همه بالاتفاق گفتهاند آنها فرار نكردند .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 135
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٣٥