پيامبر پرتاب كرد ، پيشانى و دندان آن حضرت شكست و لب پائين وى شكافت و خون صورت وى را پوشانيد ( 1 ) . در اين موقع دشمن مىخواست پيامبر را به قتل برساند كه مصعب بن عمير يكى از پرچمداران ارتش اسلام جلو حملات آنها را گرفت ولى خودش در اين ميان كشته شد ، و چون او شباهت زيادى به پيامبر داشت دشمن چنين پنداشت كه پيغمبر در خاك و خون غلطيده است و لذا اين خبر را با صداى بلند به همه لشگرگاه رسانيد .
انتشار اين خبر به همان اندازه كه در روحيه بت پرستان اثر مثبت داشت در ميان مسلمانان تزلزل عجيبى ايجاد كرد ، جمعى كه اكثريت را تشكيل مىدادند به دست و پا افتاده و از ميدان جنگ به سرعت خارج مىشدند ، حتى بعضى در اين فكر بودند كه با كشته شدن پيامبر از آئين اسلام برگردند و از سران بت پرستان امان بخواهند ، اما در مقابل آنها اقليتى فداكار و پايدار همچون على ع و ابو - دجانه و طلحة و بعضى ديگر بودند كه بقيه را به استقامت دعوت مىكردند از جمله « انس بن نضر » به ميان آنها آمد و گفت : اى مردم اگر محمد ص كشته شد ، خداى محمد كشته نشده ، برويد و پيكار كنيد و در راه همان هدفى كه پيامبر كشته شد ، شربت شهادت بنوشيد ، پس از ايراد اين سخنان به دشمن حمله نمود تا كشته شد ، ولى به زودى روشن گرديد كه پيامبر زنده است و اين خبر اشتباه بوده است يا دروغ ، آيه فوق در اين مورد نازل گرديد و دسته اول را سخت نكوهش كرد .
تفسير : فرد پرستى ممنوع
* ( وَما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِه الرُّسُلُ أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى أَعْقابِكُمْ ) * :
هامش
( 1 ) - و در پاره اى از تواريخ آمده است كه اين ضربات بر اثر حمله چند نفر صورت گرفت .