اين است اصرار بر گناه » .
در كتاب « امالى صدوق » از امام صادق ع حديثى پر معنى نقل شده كه خلاصه آن چنين است : « هنگامى كه آيه فوق نازل شد و گناهكاران توبه كار را به آمرزش الهى نويد داد ابليس سخت ناراحت شد ، و تمام ياران خود را با صداى بلند به تشكيل انجمنى دعوت كرد آنها از وى علت اين دعوت را پرسيدند ، او از نزول اين آيه اظهار نگرانى كرد ، يكى از ياران او گفت : من با دعوت انسانها به - اين گناه و آن گناه تاثير اين آيه را خنثى ميكنم ، ابليس پيشنهاد او را نپذيرفت ، ديگرى نيز پيشنهادى شبيه آن كرد كه آن هم پذيرفته نشد ، در اين ميان شيطانى كهنه كار بنام « وسواس خناس » ! گفت من مشكل را حل ميكنم ، ابليس پرسيد :
از چه راه ؟ گفت : فرزندان آدم را با وعدهها و آرزوها آلوده به گناه مىكنم ، و هنگامى كه مرتكب گناهى شدند ياد خدا و بازگشت به سوى او را از خاطر آنها مىبرم ، ابليس گفت راه همين است ، و اين ماموريت را تا پايان دنيا بر عهده او گذاشت » ! روشن است كه فراموشكارى نتيجه سهلانگارى و وسوسههاى شيطانى است ، و تنها كسانى گرفتار آن مىشوند كه خود را در برابر او تسليم كنند ، و به اصطلاح با وسواس خناس همكارى نزديك نمايند ! ولى مردان بيدار و با ايمان كاملا مراقبند كه هر گاه خطايى از آنها سرزد در نخستين فرصت آثار آن را با آب توبه و استغفار از دل و جان خود بشويند و دريچههاى قلب خود را به روى شيطان و لشكر او ببندند كه آنها از درهاى بسته قلب وارد نمىشوند ؟ .
* ( أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَجَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها ) * .
در اين آيه پاداش پرهيزگارانى كه صفات آنها در دو آيه گذشته آمده توضيح داده شده است و آن عبارت است از « آمرزش پروردگار و بهشتى كه نهرها
هامش
( 1 ) - تفسير عياشى در ذيل آيه