[ سوره آلعمران ‹ 4 › : آيات 86 تا 89 ]
كَيْفَ يَهْدِي اللَّه قَوْماً كَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ وَشَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجاءَهُمُ الْبَيِّناتُ وَاللَّه لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ‹ 86 › أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّه وَالْمَلائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ ‹ 87 › خالِدِينَ فِيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَلا هُمْ يُنْظَرُونَ ‹ 88 › إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَأَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَحِيمٌ ‹ 89 ›
ترجمه :
86 - چگونه خداوند جمعيتى را هدايت مىكند كه بعد از ايمان و گواهى به حقانيت رسول و آمدن نشانههاى روشن براى آنها ، كافر شدند ؟ ! و خدا ، جمعيت ستمكاران را هدايت نخواهد كرد ! 87 - كيفر آنها ، اين است كه لعن ( و طرد ) خداوند و فرشتگان و مردم همگى بر آنهاست .
88 - همواره در اين لعن ( و طرد و نفرين ) مىمانند ، مجازاتشان تخفيف نمىيابد ، و به آنها مهلت داده نمىشود .
89 - مگر كسانى كه پس از آن ، توبه كنند و اصلاح نمايند ، ( و در مقام جبران گناهان گذشته برآيند ، كه توبه آنها پذيرفته خواهد شد ، ) زيرا خداوند ، آمرزنده و بخشنده است .
شان نزول :
يكى از انصار ( مسلمانان مدينه ) به نام « حارث بن سويد » دستش به خون بى گناهى به نام « محذر بن زياد » آلوده گشت و از ترس مجازات از اسلام برگشت و به مكه فرار كرد ( و يازده نفر از پيروان او كه مسلمان شده بودند نيز مرتد شدند ) پس از ورود به مكه از كار خود سخت پشيمان گشت و در انديشه فرو رفت كه در برابر اين جريان چه كند . بالاخره فكرش به اينجا رسيد كه يك نفر را به سوى خويشان خود به