نخست مىفرمايد : « خداوند به او كتاب و دانش و تورات و انجيل مىآموزد » ( * ( وَيُعَلِّمُه الْكِتابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْراةَ وَالإِنْجِيلَ ) * ) .
نخست به تعليم كتاب و حكمت و دانش به طور كلى اشاره مىكند و بعد دو مصداق روشن اين كتاب و حكمت يعنى تورات و انجيل را بيان مىنمايد .
بديهى است افرادى كه به عنوان رهبر جامعه بشريت از سوى خداوند تعيين مىشوند ، بايد در درجه اول از علم و دانش كافى برخوردار باشند و آيين و قوانين زنده و سازنده اى با خود بياورند و در درجه بعد دلايل و اسناد روشنى براى ارتباط خود با خدا ارائه دهند و با اين دو وسيله ماموريت هدايت مردم را تكميل و تثبيت كنند ، در آيات فوق به اين دو معنى اشاره شده است ، در آيه اول سخن از علم و دانش و كتاب آسمانى حضرت مسيح ع بود ، و در آيه دوم اشاره به معجزات متعدد او است .
مىفرمايد : « و ( خداوند ) او را رسول و فرستاده اى به سوى بنى اسرائيل قرار مىدهد » ( * ( وَرَسُولًا إِلى بَنِي إِسْرائِيلَ ) * ) . ( 1 )
ممكن است از اين جمله در ابتدا چنين به نظر آيد كه ماموريت حضرت مسيح ع تنها دعوت بنى اسرائيل بوده است ، همانها كه در آن زمان گرفتار انواع خرافات و آلودگىهاى اخلاقى و عقيدتى و اختلافات شديد شده بودند و اين با اولوا العزم بودن حضرت مسيح ع منافات ندارد ، زيرا پيامبر اولوا العزم كسى است كه داراى آيين جديد باشد خواه ماموريت او جهانى باشد يا نباشد ( در تفسير نور الثقلين نيز روايتى در باره منحصر بودن ماموريت حضرت مسيح ع به بنى
هامش
( 1 ) در اين جمله ، فعلى در تقدير است ، مانند « يجعله » - احتمالات ديگرى نيز در اين تقدير داده شده است .