بزرگ بود ، ولى سخن گفتن در حال ميان سالى و كهولت ( 1 ) يك امر كاملا عادى است و ذكر اين دو با هم در آيه فوق ممكن است اشاره به اين باشد كه او در گاهواره همان گونه سخن مىگفت كه در موقع رسيدن به كمال عمر ، سخنانى سنجيده و پر محتوا و حساب شده ، نه سخنانى كودكانه .
اين احتمال نيز وجود دارد كه اين تعبير اشاره به اين حقيقت باشد كه مسيح ع از آغاز تولد تا زمانى كه به سن كهولت رسيد همواره سخن حق مىگفت و در راه ارشاد و تبليغ خلق گام بر مىداشت .
به علاوه اين تعبير در باره عيسى ع ، گويا يك نوع پيشگويى و اشاره به آينده عمر او است ، زيرا مىدانيم طبق تواريخ ، حضرت مسيح ع هرگز در اين جهان و در ميان مردم به سن پيرى نرسيد ، بلكه در سن 33 سالگى از ميان مردم بيرون رفت ، و خدا او را به آسمان برد و مطابق روايات متعددى در عصر ظهور حضرت مهدى « عج » به ميان مردم باز مىگردد . ( و با آنها سخن مىگويد همانگونه كه در آغاز عمر سخن مىگفت ) .
تعبير به « * ( مِنَ الصَّالِحِينَ ) * » نشان مىدهد كه صالح و شايسته بودن از بزرگترين افتخاراتى است كه نصيب انسان مىشود ، و گويى همه ارزشهاى انسانى در آن جمع است
هامش
( 1 ) « كهل » به معنى شخص يا چيزى است كه به سر حد كمال رسيده است و از آنجا كه انسان در سىسالگى تا چهل يا پنجاه سالگى به حد تكامل مىرسد ، اين سالها را سالهاى كهولت مىنامند ، و كمتر از آن را شباب ( جوانى ) و بيشتر از آن را شيب ( پيرى ) مىگويند .