كوتاه سخن اينكه : خواست خداوند همان است كه در عالم ، اسباب آفريده تا چگونه ما از عالم اسباب استفاده كنيم .
در آيه بعد براى تكميل اين معنى و نشان دادن حاكميت خداوند بر تمام عالم هستى مىافزايد : « شب را در روز داخل مىكنى و روز را در شب و موجود زنده را از مرده خارج مىسازى و مرده را از زنده ، و به هر كس اراده كنى بدون حساب روزى مىبخشى » ( * ( تُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَتُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ وَتُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَتُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَتَرْزُقُ مَنْ تَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ ) * ) .
و به اين ترتيب مساله تغيير تدريجى شب و روز ، كوتاه شدن شب در نيمى از سال ، كه از آن تعبير به داخل شدن شب در روز شده است و بلند شدن شبها در نيم ديگر ( دخول روز در شب ) و همچنين خارج شدن موجودات زنده از مرده ، و موجودات مرده از زنده ، و روزيهاى فراوانى كه نصيب بعضى از افراد مىشود ، هر يك نشانه بارزى از قدرت مطلقه اوست .
نكتهها :
1 - « ولوج » در لغت به معنى « دخول » است ، اين آيه مىگويد : خداوند ، شب را در روز و روز را در شب داخل مىكند ( در هشت مورد ديگر قرآن نيز ، به اين معنى اشاره شده است ) .
منظور از اين جمله همان تغيير تدريجى محسوسى است كه در شب و روز ، در طول سال ، مشاهده مىكنيم ، اين تغيير بر اثر انحراف محور كره زمين نسبت به مدار آن كه كمى بيش از 23 درجه است و تفاوت زاويه تابش خورشيد مىباشد ، لذا مىبينيم در بلاد شمالى ( نقاط بالاى خط استوا ) در ابتداى زمستان ، روزها كم كم