محكم درك مىكنند و به همين دليل در مقابل همه تسليماند و مىگويند : همه آيات از طرف پروردگار ما است ، چه اينكه همه آنها اعم از محكم و متشابه در پرتو علم و دانش آنان روشن است چنان كه در متن آيه آمده است :
« * ( يَقُولُونَ آمَنَّا بِه كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا ) * » و به اين ترتيب رسوخ در علم سبب مىشود كه انسان هر چه بيشتر از اسرار قرآن آگاه گردد . و البته آنها كه از نظر علم و دانش در رديف اولند ( همچون پيامبر ص و ائمه هدى ع ) از همه اسرار آن آگاهند در حالى كه ديگران هر يك به اندازه دانش خود از آن چيزى مىفهمند ، و همين حقيقت است كه مردم حتى دانشمندان را به دنبال معلمان الهى براى درك اسرار قرآن مىفرستد .
7 - جمله « * ( وَما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الأَلْبابِ ) * » كه در پايان آيه آمده ، اشاره به اين است كه اين حقايق را تنها انديشمندان مىدانند ، آنها هستند كه مىفهمند چرا قرآن بايد آيات محكم و متشابه داشته باشد ، و آنها هستند كه مىفهمند بايد آيات متشابه را در كنار آيات محكم چيد و اسرار آنها را كشف نمود ، و لذا از امام على بن موسى الرضا ع نقل شده كه فرمود :
من رد متشابه القرآن الى محكمه هدى الى صراط مستقيم
« ، » كسى كه آيات متشابه را به آيات محكم باز گرداند به راه راست هدايت شده است « ( 1 ) .
هامش
( 1 ) تفسير صافى ، ذيل آيه مورد بحث .