نمونه و فوق العاده اى ديده مىشود كه گاهى در تفسير آنها تنها از آنان نام مىبرند .
در اصول كافى از امام باقر يا امام صادق ع نقل شده است كه فرمود :
« پيامبر خدا بزرگترين راسخان در علم بود و تمام آنچه را خداوند بر او نازل كرده بود از تاويل و تنزيل قرآن مىدانست ، خداوند هرگز چيزى بر او نازل نكرد كه تاويل آن را به او تعليم نكند و او و اوصياى وى همه اينها را مىدانستند » .
روايات فراوان ديگرى در كتاب اصول كافى ( 1 ) و ساير كتب حديث در اين زمينه آمده است كه نويسندگان تفسير « نور الثقلين » و تفسير « برهان » در ذيل اين آيه آنها را جمعآورى نمودهاند و همانطور كه اشاره شد تفسير « راسخون فى العلم » به پيامبر ص و ائمه هدى ع منافاتى با وسعت مفهوم اين تعبير ندارد ، لذا از ابن عباس نقل شده كه مىگفت : من هم از راسخان در علم هستم ، منتها هر كس به اندازه وسعت دانشش از اسرار و تاويل آيات قرآن ، آگاه مىگردد ، و آنان كه علمشان از علم بىپايان پروردگار سرچشمه مىگيرد طبعا به همه اسرار و تاويل قرآن آشنا هستند در حالى كه ديگران تنها قسمتى از اين اسرار را مىدانند .
5 - « راسخان در علم » از معنى متشابهات آگاهند
در اينجا بحث مهمى در ميان مفسران و دانشمندان ديده مىشود كه آيا « * ( وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ ) * » آغاز جمله مستقلى است و يا عطف بر « الا اللَّه » مىباشد ، و به عبارت ديگر آيا معنى آيه اين است كه : « تاويل قرآن را جز خدا و راسخون در علم نمىدانند » و يا معنى آن اين است كه « تاويل قرآن را فقط خدا مىداند ، اما راسخون در علم مىگويند گرچه تاويل آيات متشابه را نمىدانيم ، اما در برابر همه آنها تسليم هستيم و همه از طرف پروردگار ما است » .
هامش
( 1 ) اصول كافى ، جلد 1 صفحه 213 .