در آيه بعد خطاب به پيامبر اسلام ص مىفرمايد : خداوندى كه پاينده و قيوم است « قرآن را بر تو فرستاد كه با نشانههاى حق همراه و با نشانههاى كتب آسمانى پيشين ، كاملا تطبيق مىكند ( 1 ) همان خدايى كه تورات و انجيل را پيش از قرآن براى راهنمايى و هدايت بشر نازل كرد » ( * ( نَزَّلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْه وَأَنْزَلَ التَّوْراةَ وَالإِنْجِيلَ مِنْ قَبْلُ هُدىً لِلنَّاسِ ) * ) .
سپس مىافزايد « همچنين قرآن را كه حق را از باطل جدا مىسازد نازل كرد » ( * ( وَأَنْزَلَ الْفُرْقانَ ) * ) .
و بعد از اتمام حجت و نزول آيات از سوى خداوند و گواهى فطرت و عقل بر صدق دعوت پيامبران ، راهى جز مجازات نيست ، و لذا در آيه فوق - به دنبال بحثى كه در باره حقانيت پيامبر ص و قرآن مجيد گذشت ، مىفرمايد : « كسانى كه به آيات خدا كافر شدند كيفر شديدى دارند » ( * ( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّه لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ ) * ) .
و براى اينكه تصور نشود ، توانايى خداوند بر تهديداتش جاى ترديد است ، مىافزايد : « خداوند توانا و صاحب انتقام است » ( * ( وَاللَّه عَزِيزٌ ذُو انْتِقامٍ ) * ) . ( 2 )
« عزيز » در لغت به معنى هر چيز مشكل غير قابل نفوذ و غالب مىباشد . لذا زمينى كه عبور از آن به سختى انجام مىگيرد « عزاز » ناميده مىشود و نيز هر چيز كه بر اثر كميابى دسترسى به آن مشكل باشد « عزيز » ناميده مىشود . همچنين افراد نيرومند و توانا كه غلبه بر آنها « مشكل » يا « غير ممكن » است عزيز هستند و هر كجا كلمه « عزيز » بر خدا اطلاق مىشود به همين معنى است يعنى هيچكس قادر بر غلبه بر او و شكست او نيست و همه در برابر اراده و مشيت او محكوماند .
هامش
( 1 ) شرح جمله « * ( مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْه ) * » را در صفحه 207 جلد اول ، ذيل آيه 41 سوره بقره مطالعه فرمائيد .
( 2 ) بعضى از مفسران گفتهاند كه « ذو » معنى رساترى از « صاحب » دارد ، و لذا در صفات خداوند در هيچ مورد ، تعبير به صاحب نمىبينيم در حالى كه تعبير به « ذو » فراوان است - البحر المحيط ، جلد 2 صفحه 379 ) .