« و اينها رستگارانند » ( * ( وَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) * ) .
در حقيقت هدايت آنها و همچنين رستگاريشان از سوى خدا تضمين شده است و تعبير به * ( « مِنْ رَبِّهِمْ » ) * اشاره به همين حقيقت است .
جالب اينكه مىگويد : « * ( عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ ) * » اشاره به اينكه هدايت الهى همچون مركب راهوارى است كه آنها بر آن سوارند ، و به كمك اين مركب به سوى رستگارى و سعادت پيش مىروند ( زيرا مىدانيم كلمه « على » معمولا در جايى به كار مىرود كه مفهوم تسلط و علو و استيلاء را مىرساند ) .
ضمنا تعبير به « هدى » ( به صورت نكره ) اشاره به عظمت هدايتى است كه از ناحيه خداوند شامل حال آنها مىشود ، يعنى آنها هدايتى بس عظيم دارند .
و نيز تعبير به * ( « هُمُ الْمُفْلِحُونَ » ) * با توجه به آنچه در علم معانى و بيان گفته شده دليل بر انحصار است ، يعنى تنها راه رستگارى راه اين گروه است كه با كسب پنج صفت ويژه مشمول هدايت الهى گشتهاند ( 1 ) .
نكتهها :
1 - استمرار در طريق ايمان و عمل
در آيات فوق در همه جا از فعل مضارع كه معمولا براى استمرار است ، استفاده شده ( * ( يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ ) * - * ( يُقِيمُونَ الصَّلاةَ ) * - ينفقون - * ( وَبِالآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ ) * ) و اين نشان مىدهد كه پرهيزگاران و مؤمنان راستين كسانى هستند كه در برنامه هاى
هامش
( 1 ) نويسنده « تفسير المنار » اصرار دارد كه تكرار « اولئك » را در آيه فوق ، اشاره به دو گروه بگيرد ، گروه اول كسانى هستند كه داراى سه صفت ايمان به غيب ، بر پا داشتن نماز و انفاق مىباشند ، و گروه دوم كسانى كه ايمان به وحى آسمانى و رستاخيز دارند ، اين تفسير بسيار بعيد به نظر مىرسد چرا كه اين پنج صفت همه صفات ويژه يك گروه و همه با هم پيوسته است و تفكيك ميان آنها نادرست است .