و فصاحت لغات و تعبيرات در آن نمايان است كه هر گونه وسوسه و شك را از خود دور مىكند ، و مصداق « آنجا كه عيان است چه حاجت به بيان است » مىباشد .
جالب اينكه گذشت زمان نه تنها طراوت آن را نمىكاهد ، بلكه با پيشرفت علوم و برداشته شدن پرده از روى اسرار كائنات حقائق قرآن روشنتر مىگردد ، و هر قدر علم به سوى تكامل پيش مىرود درخشش اين آيات بيشتر مىشود .
اين يك ادعا نيست ، واقعيتى است كه به خواست خدا در لابلاى همين كتاب تفسير به آن پى خواهيم برد .
نكتهها :
1 - چرا اشاره به دور ؟
- مىدانيم كلمه « ذلك » در لغت عرب اسم اشاره بعيد است ، بنا بر اين * ( ذلِكَ الْكِتابُ ) * مفهومش « آن كتاب » است ، در حالى كه در اينجا بايد از اشاره به نزديك استفاده مىشد ، و « هذا الكتاب » مىگفت چرا كه قرآن در دسترسى مردم قرار گرفته بود .
اين به خاطر آن است كه گاهى از اسم اشاره بعيد براى بيان عظمت چيز يا شخصى استفاده مىشود ، يعنى آن قدر مقام آن بالا است كه گويى در نقطه دور دستى در اوج آسمانها ، قرار گرفته است ، در تعبيرات فارسى نيز نظير آن را داريم فى المثل در حضور افراد بزرگ مىگوئيم : « اگر آن سرور اجازه دهند چنين كار را مىكنيم » . در حالى كه بايد اين سرور گفته شود ، اين تنها براى بيان عظمت و بلندى مقام است .
در بعضى ديگر از آيات قرآن تعبير به « تلك » شده كه آن هم اشاره بعيد است مانند تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْحَكِيمِ « ( لقمان آيه 2 ) .
2 - معنى كتاب
- « كتاب » به معنى مكتوب و نوشته شده است ، و بدون ترديد منظور از كتاب در آيه مورد بحث قرآن مجيد است .