يعنى بر هر انسان سالمى لازم است در سال يك ماه روزه بدارد ، چرا كه براى پرورش جسم و جان او لازم است ، به همين دليل اگر ماه رمضان بيمار يا در سفر بوديد بايد به تعداد اين ايام روزه را قضا كنيد تا عدد مزبور كامل گردد ، حتى زنان حائض كه از قضاى نماز معافند از قضاى روزه معاف نيستند .
و در آخرين جمله مىفرمايد : « تا خدا را به خاطر اينكه شما را هدايت كرده بزرگ بشمريد ، و شايد شكر نعمتهاى او را بگذاريد » ( * ( وَلِتُكَبِّرُوا اللَّه عَلى ما هَداكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ) * ) .
آرى شما بايد به خاطر آن همه هدايتها در مقام تعظيم پروردگار بر آئيد ، و در مقابل آن همه نعمتها كه به شما بخشيده شكرگزارى كنيد .
قابل توجه اينكه مساله شكرگزارى را با كلمه « لعل » آورده است ، ولى مساله بزرگداشت پروردگار را به طور قاطع ذكر كرده ، اين تفاوت تعبير ممكن است به خاطر اين باشد كه انجام اين عبادت ( روزه ) به هر حال تعظيم مقام پروردگار است ، اما شكر كه همان صرف كردن نعمتها در جاى خود و بهره گيرى از آثار و فلسفههاى عملى روزه است شرائطى دارد كه تا آن شرائط حاصل نشود انجام نمىگيرد ، و مهمترين آن شرائط اخلاص كامل و شناخت حقيقت روزه و آگاهى از فلسفههاى آن است .
نكتهها :
1 - اثرات تربيتى ، اجتماعى ، و بهداشتى روزه
روزه ابعاد گوناگونى دارد ، و آثار فراوانى از نظر مادى و معنوى در وجود انسان مىگذارد ، كه از همه مهمتر « بعد اخلاقى » و فلسفه تربيتى آن است .
از فوائد مهم روزه اين است كه روح انسان را « تلطيف » ، و اراده انسان را « قوى » ، و غرائز او را « تعديل » مىكند .