3 - اين احتمال نيز وجود دارد كه آيه ناظر به موارد ضرورت و نياز باشد يعنى در جايى كه انسان مديون است يا حقى به گردن او است كه در آنجا وصيت كردن لازم است ( ولى از ميان اين تفاسير تفسير اول نزديكتر به نظر مىرسد ) .
جالب اينكه در اينجا به جاى كلمه « مال » كلمه « خير » گفته شده است فرموده اگر « چيز خوبى » از خود به يادگار گذارده وصيت كند .
اين تعبير نشان مىدهد كه اسلام ثروت و سرمايه اى را كه از طريق مشروع به دست آمده باشد و در مسير سود و منفعت اجتماع به كار گرفته شود خير و بركت مىداند و بر افكار نادرست آنها كه ذات ثروت را چيز بدى مىدانند خط بطلان مىكشد و از زاهد نمايان منحرفى كه روح اسلام را درك نكرده و زهد را با فقر مساوى مىدانند و افكارشان سبب ركود جامعه اسلامى و پيشرفت استثمارگران مىشود بيزار است .
ضمنا اين تعبير اشاره لطيفى به مشروع بودن ثروت است ، زيرا اموال نامشروعى كه انسان از خود به يادگار مىگذارد خير نيست بلكه شر و نكبت است .
از بعضى از روايات نيز استفاده مىشود كه از تعبير « خير » چنين به دست مىآيد كه اموال قابل ملاحظه اى باشد ، و الا اموال مختصر احتياج به وصيت ندارد ، همان بهتر كه ورثه آن را طبق قانون ارث در ميان خود تقسيم كنند ، و به تعبير ديگر مال مختصر چيزى نيست كه انسان بخواهد ثلث آن را به عنوان وصيت جدا كنند ( 1 ) .
ضمنا جمله * ( إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ ) * ( هنگامى كه مرگ يكى از شما فرا رسد ) براى بيان آخرين فرصت وصيت است كه اگر تاخير بيفتد از دست مىرود و گرنه هيچ مانعى ندارد كه انسان قبل از آن پيشبينى كار خود را كرده ، وصيت نامه خويش را آماده كند ، بلكه از روايات استفاده مىشود كه اين عمل بسيار
هامش
( 1 ) تفسير نور الثقلين جلد 1 صفحه 159 .