تشريع شده است ، در روايات اسلامى نيز زيانهاى هر يك مشروحا آمده ، و پيشرفتهاى علمى بشر پرده از روى آن برداشته است .
مثلا در كتاب كافى پيرامون گوشت مردار از امام صادق ع چنين مىخوانيم :
اما الميتة فانه لم ينل منها احد الا ضعف بدنه ، و ذهبت قوته ، و انقطع نسله و لا يموت آكل الميتة الا فجاة
: امام بعد از ذكر مقدمه اى در مورد اينكه تمام اين احكام به خاطر مصالح بشر است مىفرمايد : « اما مردار را هيچكس از آن نمىخورد مگر اينكه بدنش ضعيف و رنجور مىشود ، نيروى او را مىكاهد ، و نسل را قطع مىكند ، و آن كس كه به اين كار ادامه دهد با سكته و مرگ ناگهانى از دنيا مىرود » ! ( 1 ) .
اين مفاسد ممكن است به خاطر آن باشد كه دستگاه گوارش نمىتواند از مردار خون سالم و زنده بسازد ، بعلاوه مردار كانونى است از انواع ميكربها ، اسلام علاوه بر اينكه خوردن گوشت مردار را تحريم كرده ، آن را نجس هم دانسته تا مسلمانان كاملا از آن دورى كنند .
دومين چيزى كه در آيه تحريم شده « خون » است ( * ( وَالدَّمَ ) * ) خونخوارى هم زيان جسمى دارد و هم اثر سوء اخلاقى ، چرا كه خون از يك سو ماده كاملا آماده اى است براى پرورش انواع ميكربها .
تمام ميكربهايى كه وارد بدن انسان مىشوند به خون حمله مىكنند ، و آن را مركز فعاليت خويش قرار مىدهند ، به همين دليل گلبولهاى سفيد كه پاسداران و سربازان كشور تن انسانند همواره در منطقه خون پاسدارى مىكنند تا ميكربها به اين سنگر حساس كه با تمام مناطق بدن ارتباط نزديك دارد راه پيدا نكنند .
مخصوصا هنگامى كه خون از جريان مىافتد و به اصطلاح مىميرد ، گلبولهاى
هامش
( 1 ) وسائل الشيعه جلد 16 صفحه 310 .