مىرود ، ولى مالكيت خدا نسبت به جهان هستى مالكيت حقيقى است ، و آن پيوند و ارتباط خاص موجودات با خدا است كه اگر يك لحظه از او بريده شوند نابود مىشوند ، همانگونه كه اگر رابطه لامپهاى برق با كارخانه اصلى بريده شود روشنايى در همان لحظه محو و نابود خواهد شد .
و تعبير ديگر اين مالكيت نتيجه خالقيت و ربوبيت است ، آن كس كه موجودات را آفريده و تحت حمايت خود پرورش مىدهد ، و لحظه به لحظه فيض وجود و هستى به آنها مىبخشد ، مالك حقيقى موجودات است .
نمونه ضعيفى از مالكيت حقيقى را در خودمان نسبت به اعضاء پيكرمان مىتوانيم پيدا كنيم ، ما مالك چشم و گوش و قلب و اعصاب خويش هستيم ، نه به معنى مالكيت اعتبارى ، بلكه يك نوع مالكيت حقيقى كه از ارتباط و پيوند و احاطه سرچشمه مىگيرد .
در اينجا اين سؤال پيش مىآيد كه مگر خداوند مالك تمام اين جهان نيست كه ما از او تعبير به « مالك روز جزا » مىكنيم ؟
پاسخ اين سؤال با توجه به يك نكته روشن مىشود و آن اينكه مالكيت خداوند گر چه شامل « هر دو جهان » مىباشد ، اما بروز و ظهور اين مالكيت در قيامت بيشتر است ، چرا كه در آن روز همه پيوندهاى مادى و مالكيتهاى اعتبارى بريده مىشود ، و هيچكس در آنجا چيزى از خود ندارد ، حتى اگر شفاعتى صورت گيرد باز به فرمان خدا است ، يَوْمَ لا تَمْلِكُ نَفْسٌ لِنَفْسٍ شَيْئاً وَالأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِلَّه : « روزى كه هيچكس مالك هيچ چيز براى كمك به ديگرى نيست ، و همه كارها به دست خدا است » ( سوره انفطار آيه 19 ) .
به تعبير ديگر انسان در اين دنيا گاه به كمك ديگرى مىشتابد ، با زبانش از او دفاع مىكند ، با اموالش از او حمايت مىنمايد ، با نفرات و قدرتش به كمكش برمىخيزد ، و گاه با طرحها و نقشههاى گوناگون ، او را زير پوشش حمايت
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 39
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٩