به ارث برده است مىشود .
قرآن بر اين منطق بى اساس ، خط بطلان مىكشد و مىگويد : بهتر اين است كه به جاى رنگ ظاهر و رنگهاى خرافاتى و تفرقه انداز ، رنگ حقيقت و خدايى را بپذيريد تا روح و جانتان از هر آلودگى پاك گردد .
راستى چه تعبير زيبا و لطيفى است ؟ اگر مردم رنگ خدايى بپذيرند يعنى رنگ وحدت و عظمت و پاكى و پرهيزكارى .
رنگ بى رنگى و عدالت و مساوات و برادرى و برابرى .
و رنگ توحيد و اخلاص ، مىتوانند در پرتو آن به همه نزاعها و كشمكشها كه « هر گاه بى رنگى اسير رنگ شود » به وجود مىآيد ، از ميان بردارند ، و ريشههاى شرك و نفاق و تفرقه را بر كنند .
در حقيقت اين همان بى رنگى و حذف همه رنگها است .
در احاديث متعددى از امام صادق ع در تفسير اين آيه نقل شده كه » مقصود از : « * ( صِبْغَةَ اللَّه ) * » آئين پاك اسلام است ( 1 ) اين حديث نيز اشاره به همان است كه در بالا گفته شد .
و از آنجا كه يهود و غير آنها گاه با مسلمانان به محاجه و گفتگو برمىخاستند و مىگفتند : تمام پيامبران از ميان جمعيت ما برخاسته ، و دين ما قديمىترين اديان و كتاب ما كهنترين كتب آسمانى است ، اگر محمد نيز پيامبر بود بايد از ميان ما مبعوث شده باشد ! گاه مىگفتند : « نژاد ما از نژاد عرب براى پذيرش ايمان و وحى آماده تر است ، چرا كه آنها بتپرست بودهاند و ما نبوديم .
و گاه خود را فرزندان خدا مىناميدند و بهشت را در انحصار خودشان !
هامش
( 1 ) نور الثقلين جلد 1 صفحه 132 .