[ سوره البقرة ‹ 2 › : آيه 126 ]
وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً وَارْزُقْ أَهْلَه مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّه وَالْيَوْمِ الآخِرِ قالَ وَمَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُه قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّه إِلى عَذابِ النَّارِ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ ‹ 126 ›
ترجمه :
126 - ( و به ياد آوريد ) هنگامى كه ابراهيم عرض كرد : پروردگارا اين سرزمين را شهر امنى قرار ده ، و اهل آن را - آنها كه ايمان به خدا و روز بازپسين آوردهاند - از ثمرات ( گوناگون ) روزى ده ( ما اين دعاى ابراهيم را به اجابت رسانديم و مؤمنان را از انواع بركات بهره مند ساختيم ) اما به آنها كه كافر شدند بهره كمى خواهيم داد ، سپس آنها را به عذاب آتش مىكشانيم و چه بد سر انجامى دارند .
تفسير : خواستههاى ابراهيم از پيشگاه پروردگار
در اين آيه ابراهيم دو درخواست مهم از پروردگار براى ساكنان اين سرزمين مقدس مىكند كه به يكى از آنها در آيه قبل نيز اشاره شد .
قرآن مىگويد : « به خاطر بياوريد هنگامى كه ابراهيم عرض كرد پروردگارا اين سرزمين را شهر امنى قرار ده » ( * ( وَإِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً ) * ) .
و همانگونه كه در آيه قبل خوانديم اين دعاى ابراهيم به اجابت رسيد ، خدا اين سرزمين مقدس را يك كانون امن و امان قرار داد ، و امنيتى از نظر ظاهر و باطن به آن بخشيد .
دومين تقاضايش اين است كه : « اهل اين سرزمين را - آنها كه به خدا و روز بازپسين ايمان آوردهاند - از ثمرات گوناگون روزى ببخش » ( * ( وَارْزُقْ أَهْلَه مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّه وَالْيَوْمِ الآخِرِ ) * ) .