« اولوا الامر » و « واجب الاطاعه » نيز مىشمرند .
7 - پاسخ به دو سؤال
1 - از آنچه در تفسير معنى امامت گفتيم ، ممكن است اين سؤال را برانگيزد كه اگر كار امام « ايصال به مطلوب » و « اجرا كردن برنامههاى الهى » است ، اين معنى در مورد بسيارى از پيامبران حتى خود پيامبر اسلام ص و ائمه طاهرين در مقياس عمومى تحقق نيافته بلكه هميشه افراد بسيار آلوده و گمراهى در مقابل آنها وجود داشتند .
در پاسخ مىگوئيم مفهوم اين سخن اين نيست كه امام مردم را اجبارا به حق مىرساند بلكه با حفظ اصل اختيار و داشتن آمادگى و شايستگى مىتوانند از نفوذ ظاهرى و باطنى امام ، هدايت يابند .
درست همانگونه كه مىگوئيم خورشيد براى تربيت موجودات زنده آفريده شده ، يا اينكه قرآن مىگويد كار باران زنده كردن زمينهاى مرده است ، مسلما اين تاثير جنبه عمومى دارد اما در موجوداتى كه آماده پذيرش اين آثار و مهياى پرورش باشند .
2 - سؤال ديگر اينكه لازمه تفسير فوق اين است كه هر امام بايد نخست نبى و رسول باشد و بعد به مقام امامت برسد ، در صورتى كه جانشينان معصوم پيامبر اسلام ص چنين نبودند .
در پاسخ مىگوئيم : لزومى ندارد كه حتما شخص امام قبلا به مقام نبوت و رسالت برسد بلكه اگر كسى قبل از او باشد كه مقام نبوت و رسالت و امامت در او جمع گردد ( مانند پيامبر اسلام ) جانشين او مىتواند برنامه امامت او را تداوم بخشد و اين در صورتى است كه نياز به رسالت جديدى نباشد ، مانند پيامبر اسلام ص كه خاتم پيغمبران است .