« خداوند ابراهيم را بنده خاص خود قرار داد پيش از آنكه پيامبرش قرار دهد ، و خداوند او را به عنوان نبى انتخاب كرد پيش از آنكه او را رسول خود سازد ، و او را رسول خود انتخاب كرد پيش از آنكه او را به عنوان خليل خود برگزيند ، و او را خليل خود قرار داد پيش از آنكه او را امام قرار دهد ، هنگامى كه همه اين مقامات را جمع كرد فرمود : من تو را امام مردم قرار دادم ، اين مقام به قدرى در نظر ابراهيم بزرگ جلوه كرد كه عرض نمود : خداوندا از دودمان من نيز امامانى انتخاب كن ، فرمود : پيمان من به ستمكاران آنها نمىرسد . . . يعنى شخص سفيه هرگز امام افراد با تقوا نخواهد شد » ( 1 ) .
3 - فرق نبوت و امامت و رسالت
بطورى كه از اشارات موجود در آيات و تعبيرات مختلفى كه در احاديث وارد شده بر مىآيد كسانى كه از طرف خدا ماموريت داشتند داراى مقامات مختلفى بودند :
1 - مقام نبوت - يعنى دريافت وحى از خداوند ، بنا بر اين « نبى » كسى است كه وحى بر او نازل مىشود و آنچه را بوسيله وحى دريافت مىدارد چنان كه مردم از او بخواهند در اختيار آنها مىگذارد .
2 - مقام رسالت - يعنى مقام ابلاغ وحى و تبليغ و نشر احكام خداوند و تربيت نفوس از طريق تعليم و آگاهى بخشيدن ، بنا بر اين رسول كسى است كه موظف است در حوزه ماموريت خود به تلاش و كوشش بر خيزد و از هر وسيله اى براى دعوت مردم به سوى خدا و ابلاغ فرمان او استفاده كند ، و براى يك انقلاب فرهنگى و فكرى و عقيدتى تلاش نمايد .
3 - مقام امامت - يعنى رهبرى و پيشوايى خلق ، در واقع امام كسى است كه
هامش
( 1 ) اصول كافى جلد اول باب طبقات الانبياء و الرسل و الأئمه صفحه 133 .