جالب اينكه نيرويى كه همچون نيروى جاذبه ، جنبه عمومى دارد و دلها را به هم پيوند مىدهد همين صفت رحمت است ، براى پيوند خلق با خالق نيز از اين صفت رحمت بايد استفاده كرد .
مؤمنان راستين با گفتن * ( بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) * در آغاز كارها دل از همه جا بر مىكنند و تنها به خدا دل مىبندند ، و از او استمداد و يارى مىطلبند ، خداوندى كه رحمتش فراگير است ، و هيچ موجودى از آن ، بىنصيب نيست .
اين درس را نيز از « بسم اللَّه » به خوبى مىتوان آموخت كه اساس كار خداوند بر رحمت است و مجازات جنبه استثنايى دارد كه تا عوامل قاطعى براى آن پيدا نشود تحقق نخواهد يافت ، چنان كه در دعا مىخوانيم
يا من سبقت رحمته غضبه :
« اى خدايى كه رحمتت بر غضبت پيشى گرفته است » ( 1 ) .
انسانها نيز بايد در برنامه زندگى چنين باشند ، اساس و پايه كار را بر رحمت و محبت قرار دهند و توسل به خشونت را براى مواقع ضرورت بگذارند ، قرآن 114 سوره دارد ، 113 سوره با « رحمت » آغاز مىشود ، تنها سوره توبه كه با اعلان جنگ و خشونت آغاز مىشود و بدون بسم اللَّه است !
هامش
( 1 ) جوشن كبير بند 20 .