به طورى كه بسيارى از مفسران نقل كردهاند طايفه « بنى قريظه » و « بنى نضير » كه هر دو از طوائف يهود بودند ( 1 ) و با هم قرابت نزديك داشتند به خاطر منافع دنيا با يكديگر به مخالفت برخاستند ، « بنى نضير » به طايفه « خزرج » كه از مشركان مدينه بود پيوستند و « بنى قريظه » به طايفه « اوس » و در جنگهايى كه ميان آن دو قبيله روى مىداد هر يك از اينها طايفه هم پيمان خود را كمك مىكرد ، و از طايفه ديگر مىكشت ، اما هنگامى كه آتش جنگ فرو مىنشست ، همه يهود جمع مىشدند و دست به دست هم مىدادند تا از طريق پرداختن فديه ، اسيران خود را آزاد كنند ، و در اين عمل استناد به حكم و قانون تورات مىكردند ( در حالى كه اولا اوس و خزرج هر دو مشرك بودند و كمك به آنها جايز نبود و ثانيا همان قانونى كه دستور فدا را داده بود ، دستور خوددارى از قتل را نيز صادر كرده بود ) ( 2 ) .
و يهود - همانند اقوام لجوج و نادان ديگر - از اين اعمال ضد و نقيض فراوان داشتند :
2 - تبعيض در احكام خدا و انگيزه آن
گفتيم قرآن مجيد يهود را در برابر اعمال ضد و نقيض و تبعيضشان در ميان احكام خدا شديدا مورد سرزنش قرار داده و به اشد مجازات تهديد مىكند ، به خصوص اينكه آنها احكام كوچكتر را عمل مىكردند ، اما در برابر احكام مهمتر يعنى قانون تحريم ريختن خون يكديگر و آواره ساختن هم مذهبان از خانه و ديارشان ، مخالفت مىكردند .
هامش
( 1 ) « قريظه » و « نضير » همانند « اوس » و « خزرج » دو برادر بودند كه از هر كدام طايفه اى به وجود آمد .
( 2 ) تفسير مجمع البيان و تفسير المنار و تفسير فى ظلال ذيل آيات مورد بحث .