و جسور هستند كه خون و مال مسلمانان ديگر را به سادگى مباح و حلال مىشمرند ، و قتل آنها را ، خيلى آسان ، مجاز مىدانند ، همانطور كه در طول تاريخ خود ، بارها عملا نيز اين مطلب را نشان دادهاند .
شيخ « سليمان ابن لحمان » در كتاب « الهدية السنية » چنين مىگويد :
« كتاب و سنت گواهى بر اين مىدهند كه هر كس فرشتگان و انبياء يا ( مثلا ) ابن عباس و ابو طالب و امثال آنان را واسطه ميان خود و خدا قرار بدهد كه در پيشگاه خدا براى او شفاعت كنند ، بخاطر اينكه آنها مقرب درگاه خدا هستند ، همانطور كه در نزد سلاطين شفاعت مىكنند - چنين كسانى كافر و مشركند ! و خون و مال آنها مباح است ! ! اگر چه » اشهد ان لا إله الا اللَّه و اشهد ان محمدا رسول اللَّه « بگويند و اگر چه نماز بخوانند و روزه بگيرند » ( 1 ) .
خشونت و يكدندگى و لجاجتى كه از اين گفتار مىبارد بر هيچكس مخفى نيست ، و همچنين جهل و ناآگاهى از مسائل اسلامى و قرآنى .
بررسى در زمينه منطق وهابيان در مساله شفاعت :
از آنچه از سخنان مؤسس اين مسلك ( محمد بن عبد الوهاب ) نقل كرديم چنين نتيجه گيرى مىتوان كرد كه آنها در نسبت شرك به طرفداران شفاعت در حقيقت روى دو مطلب زياد تكيه مىكنند :
1 - مقايسه مسلمانان طرفدار شفاعت انبياء و صلحاء با مشركان زمان جاهليت .
2 - نهى صريح قرآن از عبادت و پرستش غير خدا و اينكه نام كسانى را همراه نام خدا ببريم ، « فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّه احد » ( سوره جن آيه 18 ) و اينكه تقاضاى شفاعت يك نوع عبادت است .
هامش
( 1 ) الهدية السنية صفحه 66 بنا به نقل البراهين الجلية صفحه 83 .