* ( بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِه ) * ) ( 1 ) .
و به اين ترتيب قرآن همه منكران را دعوت به مبارزه با قرآن و همانند يك سوره مانند آن مىكند تا عجز آنها دليلى باشد ، روشن بر اصالت اين وحى آسمانى در رسالت الهى آورنده آن .
سپس براى تاكيد بيشتر مىگويد : تنها خودتان به اين كار قيام نكنيد بلكه « تمام گواهان خود را جز خدا دعوت كنيد ( تا شما را در اين كار يارى كنند ) اگر در ادعاى خود صادقيد كه اين قرآن از طرف خدا نيست » ( * ( وَادْعُوا شُهَداءَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّه إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ) * ) .
كلمه « شهداء » در اينجا اشاره به گواهانى است كه آنها را در نفى رسالت پيامبر ص كمك مىكردند ، و جمله « * ( مِنْ دُونِ اللَّه ) * » اشاره به اين است كه حتى اگر همه انسانها جز « اللَّه » دست به دست هم بدهند ، براى اينكه يك سوره همانند سورههاى قرآن بياورند قادر نخواهند بود .
و جمله * ( إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ) * ( اگر راست مىگوئيد ) در حقيقت براى تحريك آنها به قبول اين مبارزه است ، و مفهومش اين است كه اگر شما از اين كار عاجز هستيد دليل دروغگويى شماست پس براى اثبات راستگويى خود برخيزيد و دست به كار شويد .
« تحدى » و دعوت به مبارزه ، بايد هر چه ممكن است قاطع باشد ، و دشمن را تا آنجا كه امكان دارد تحريك كند و به اصطلاح بر سر غيرت آورد ، تا تمام قدرت
هامش
( 1 ) بعضى از مفسران معتقدند كه ضمير « مثله » به پيامبر باز مىگردد كه در جمله قبل با تعبير « عبدنا » ذكر شده است ، يعنى اگر در اصالت اين وحى آسمانى ترديد داريد كسى همانند محمد ( ص ) را كه هرگز درس نخوانده و خط و كتابت نياموخته پيدا كنيد كه بتواند همانند آن را بياورد ، ولى اين احتمال بعيد به نظر مىرسد زيرا در جاى ديگر قرآن مىخوانيم * ( فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِثْلِه ) * ( طور - 34 ) و در جاى ديگر * ( فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِثْلِه ) * ( يونس - 38 ) كه نشان مىدهد « مثله » ، صفت قرآن است نه توصيف پيامبر .